Een achtje in Frankrijk. 8726km in 19 dagen!

In één ruk naar zuid-Frankrijk is geen uitdaging meer. Het geeft ook geen echt beeld van hoe Frankrijk is.
Dat moet anders kunnen dacht Marcus Kingma. Hoe groot is Frankrijk nu echt ? Bij het bestuderen van de kaart kwam spontaan het idee om dat eens te gaan ondervinden. Frankrijk rond via de wegen en weggetjes die het dichtst bij de grens en kust liggen.
Langs de rafelige rafels van Frankrijk zou een tocht worden van ongelooflijke schoonheid, doorzetten en afzien.

De voorbereiding.
5 weken voor mijn vakantie bekijk ik de kaart van Frankrijk. Er zijn vier doelstellingen die ik deze vakantie wil realiseren. Een panoramaopame van de zonsop- en/of ondergang op de Col de la Bonnette, een bezoek aan Rob in Cannes, Mark onder Carcasonne en de Pyreneeën.
Van mijn vier weken vakantie wil ik er drie aan besteden. Ik denk aan mijn vakantie van 3 jaar geleden op een BMW K100LT. 17 uur in het zadel op de heenreis en 18 uur op de terugreis was toen zelfs voor mij een grens. Hoe groot is Frankrijk nu echt? Die vraag speelt met mij. Onbewust volg ik de gekleurde grenslijn op de kaart , het plan is geboren. Zou het mogelijk zijn? Ik spreid de Noord en Zuidkaart 1:800.000 van Frankrijk voor mij op de grond in de kamer. Jezus wat een pokke-eind ! Hoe langer ik kijk , hoe groter de uitdaging wordt.

Mijn BMW K1100LT krijgt een nieuwe koppakking, nieuwe oliën en wordt door Joost motoren te Maarssen geheel nagelopen. Kaartlezen van een kaart op de tanktas heb ik altijd een hachelijke zaak gevonden. Met het naar beneden kijken zie je een moment niet wat er voor je gebeurt. Op internet ga ik op zoek naar een ander systeem en kom al vrijsnel bij het roadbook van AFOUR uit. Een handig spatwaterdicht systeem om routerollen in op te draaien. Het standaard ,voor mijn K1100LT, bevestigingsysteem voldoet perfect. Op deze manier kan ik uitstekend kaartlezen en zicht op de weg voor mij houden. Michelinkaarten 1:200.000 worden verknipt en aan elkaar geplakt tot lange routerollen van 3 meter. Op de tanktas komt de overzichtskaart van Frankrijk 1:800.000 .
De topkoffer zal als keuken fungeren en voorraadkelder, zijkoffers zijn voor kleding, EHBOkit, extra 5 litertank benzine,schoenen,statief en kleinigheden. Een waterdichte 60 liter bagagezak herbergt de tent,slaapzak en het zelfinflator luchtbed. Tanktas is voor camera,extra lens, kaarten , telefoon en dictafoon, en meerdere kleine spullen. De twee opbergvakken in de kuip zijn voor de spullen die snel te pakken moeten zijn zoals: toiletpapier!!! Waterdichte hoezen voor over de laarzen, aanritsbare col maar vooral twee halve liter flessen water.
Één dag voor vertrek regel ik nog snel maximale verzekering bij de ANWB.
In gedachten loop ik alles nog eens na…….alles lijkt te kloppen…..EN GARDE!!!!!!

De reis

De aanval wordt op vrijdagmorgen 19-07-2002 ingezet. Het tempo houdt ik bewust laag. Eerdere vakanties hebben geleerd dat er een gewenningsperiode nodig is omdat de reacties van een beladen motor anders zijn dan “kaal”. De hersens hebben even tijd nodig om die informatie op te slaan. Niet verwonderlijk met een PC van 43 jaar oud. De wegen van Nederland en België verdwijnen rap onder de Michelins. Aanlooproutes die nu eenmaal genomen moeten worden maar het vermelden niet waard zijn.
Net buiten Luxemburg begint het in mijn buik te kriebelen, de weken voorbereiding hebben een grotere invloed dan ik verwacht had. Zo moeten pioniers zich gevoeld hebben als ze iets nieuws gingen ontdekken. Het straatbord aan de N53 richting Basse-Rentgen D62 is voor mij het absolute nulpunt. Hier zal mijn rondje Frankrijk beginnen. Zal hij er ook eindigen? Ik overweeg een anekdote bij het bord te begraven. Een voorbij stuivende boer op trekker verstoort de gedachte, ik vergeet het.
Een schakelaar is omgegaan, 10 minuten geleden zat ik nog tussen de gekheid van alledag. Rust en stilte heersen. Bijna schaam ik mij voor het getokkel van de viercilinder. Het contrast komt aan als een mokerslag, wat een feest. Als dit de voorbode van mijn reis is dan zal genot overheersen.
Gestaag volg ik de uitgezette route op mijn roadbook. Het systeem werkt perfect. De afstand op de kaart en daadwerkelijke afgelegde route met de motor vraagt even een omschakeling. Na enige tijd leer je vooruit te kijken op je kaart. Op een rustig recht stuk weg kijk je naar de volgende plaats en/of wegnummer. Je leert zo ook wat je te wachten staat. Afdalingen, stijgingen, bochten, bebouwingen enz. Daar kan geen GPS systeem tegenop denk ik.

De tijd verstrijkt, de kilometers worden gereden, het golvende landschap met al zijn pracht en praal opgeslagen. Dorpje na dorpje doorkruist. Dorpjes met namen als: Manderen, Bouzonville, Merten, Spicheren enz …. Namen waar ik nog nooit van heb gehoord en waarschijnlijk nooit meer zal komen. Ik ben in Frankrijk maar overal merk je dat je door een grensgebied rijdt. Namen staan vaak tweetalig op een bord. Ook de inwoners spreken vaak beide talen. Alhoewel ik 4 talen redelijk beheers is mijn Frans het minst. Toch kom ik nimmer in de problemen.
Ineens kom ik tot de ontdekking dat ik in dit gebied nog geen camping ben tegengekomen. Even slaat de vertwijfeling toe. Was ik in een roes? Ik neem mij voor erop te gaan letten. Er gebeurt niets, de tijd verstrijkt.
Rond 18.30 uur ben ik het zat, verlaat voorbij Bitche de D35 en volg de N62, vraag de eerste de beste passant waar een camping is en hoor dat over 3km een gelegenheid is. Beland gelijk op een van de mooiste campings van het gebied. Prachtig gelegen in een bosrijke omgeving aan een meer. Eerdere reizen hebben mij geleerd niet moeilijk te doen over slaapplaatsen voor 1 nacht. Een eenzaam bosrijk plaatsje is mijn deel. Misschien wel de mooiste plek van de gehele vakantie. De langkampeerders hebben duidelijk een plaats dichter bij het water gezocht het is daar aanmerkelijk drukker. Soep vooraf, thuismenu en toetje completeren de avondmaaltijd. Een korte wandeling over de camping laat zien dat er best nog betere plekken waren, maar niet zonder rumoer. 4 uur s’ nachts wordt ik wakker. Psychedelische muziek hangt als een mistige deken boven de camping. Ik ga de tent uit voor een kleine boodschap en loop gelijk enkele tientallen meters in de richting van de muziek. De oorzaak zie ik in het flauwe schijnsel van de maan. Een zwaar beschonken campinggast met koptelefoon in de auto en vergeten de externe speakers uit te zetten. Met een glimlach loop ik terug, “klinkt wel lekker!”. Na een half uur stopt het.
De Zwitser naast mij stelt al zeer vroeg in de ochtend zijn vriendin veilig om rond 5 uur te beginnen met inpakken. Een vrolijk goedemorgen kan er zeker niet af nadat ik ook om 06.00 uur de tent begin af te breken. Duidelijk een relatie aan een flinter dun draadje. Tijdens het afrekenen zeg ik nog tegen de beheerder: “Nice music this night!”, Zijn wallen onder de ogen verraden een andere mening.
Het afscheid van de camping gaat vergezeld met een paar prachtige dia’s: dampend water.

Veel stel ik mij voor van de route langs de rijn van Karlsruhe tot Basel. Hoe anders is het. Saaie lange stukken, geen zicht op stromend water, rechts struikgewas, links bomen. Gevaarlijke rechte stukken die uitdagen voor hoge snelheden. Een onverwachte zijweg of uitrit zou einde vakantie kunnen betekenen. 110 km/uur is mijn grens. Een inhalende locale zorgt voor enige sensatie. Op 50 meter er achter blijf ik ook 140 km /uur rijden. Met een dergelijke stalen airbag voor mij durf ik dat wel aan.
Een kortstondige koffiestop aan één van de schaarse weg-rijn momenten geeft een hilarisch beeld van een te kleine Porsche met een te grote man. “Ik trek mijn auto aan!”, is nimmer duidelijker in beeld gebracht.

De saaie route vindt ook zijn weerslag in mijn humeur. Alhoewel ik wist dat het kon gebeuren maakt het zich toch meester van mij. Het zijn de verschijnselen van het alleen op stap zijn. Alles moet je alleen verwerken. Geen weerklank, geen samenspraak, geen overleg. Een dictafoon is het enige wat je gevoelens op dat moment vastlegt. Dia’s maak ik met grote precisie, geen vakantiekiekjes voor thuis maar proberen van elke dia een kalender te maken. Doelstellingen die je op de been houden en ervoor zorgen dat je door gaat. Zo vroeg een terugslag verbaast mij. Ongetwijfeld een reactie op de zeer hectische tijd vooraf.



Camping twee in Morteau aan de D437 stelt mij in staat om vroeg in de ochtend voor vertrek misschien wel de mooiste foto van de vakantie te maken. Ik volg mijn roadbook, weg na weggetje glijdt en rommelt onder mij door. Soms te gek voor woorden. Regelmatig houdt ik mijn hart vast voor de ophanging van de koffers. Wegen die niet zouden misstaan in een off road parcours zijn mijn deel. Het leert mij dat een mindere weg dan D voor mijn motor niet geschikt is, wil ik alles heel houden. Een gedeelte van de route zal dan ook zeker aangepast moeten worden. Een donderend onweer met echte slagregen recht boven mij, precies op het bovenste punt van een heuvelrug, is absoluut niet leuk. De kooi van Faraday werkt volgens mij heel slecht bij motorrijders. Het rubber van de banden is het enige stukje isolatie die geleiding tegengaat, maar het water op de zijkant dan? ……ik weet het niet…..hoop het niet mee te maken en kan glimlachen na afloop..Na het plaatsje Mouthe aan de D437 heb ik thuis een route ingetekend die via de D46 zou lopen. De borden “beschermd natuurgebied” stonden niet op de kaart. Eenvoudig verleg ik mijn route om enige tijd later de route bij Les Rousses weer op te pikken. Officieel loopt mijn route om Genève, ik besluit anders. Voor het eerst wil ik die waterstraal zien.

Voor Geneve beland ik midden tussen het drukke verkeer tijdens een afdaling in een wolk van mist. Voor mij een Camper, achter mij een vrachtwagen. Rondom niet meer dan 5 tot 10 meter zicht. Eén klein foutje en voor de rest van je leven kan je plat praten en pannenkoeken eten. Een weinig moment van hartkloppingen.

Zover komt het niet, voor het eerst zie ik de enorme spuiter van het Zwitserse leven. De fontein van wel 100 meter hoog. Een krachtig ding waar veel inwoners hun mentaliteit uit halen.
Onverwachts ontwaar ik op mijn doortocht van Genève een sprookje. Een verlaten en vervallen huis op een prachtige plek aan het water in een land waar geld met een hoofdletter wordt geschreven. Het huis van Hans en Grietje anno 2002. Hans haalt een Financial time in zijn Jag, terwijl Grietje het jacht zwabbert. Ik zie het lachend voor me.

Voorbij Gèneve gaat het richting Evian-les-bains, via de D2 naar Morzine. Ik laat het links liggen. Overcapaciteit aan commercie maken dergelijke “dorpen” niet meer interessant om te bezoeken. Wanneer uitpuilende kiosken met buitenlandse waar het straatbeeld vullen verlang je snel naar het bord “EINDE DORP”. Ongetwijfeld goed voor de samenleving. Maar het trekt een ander publiek dan 20 jaar geleden. Korte termijn publiek. En dan…………

De D902 gaat over in de N205 richting Sallanches. Beelden van 20 jaar geleden sluimeren voorbij. Met mijn Toyota Landcruiser FJ45 beklom ik toen het achterland. 1,5 uur had ik nodig om naar 1600 meter te komen over paden die nu misschien niet meer bestaan.
De borden Chamonix doemen op… ik twijfel…. ik had mij voorgenomen om op 3850 meter te gaan koffiedrinken. Twee jaar eerder was ik er al. De drukte en prijzen stonden me toen ook al tegen. De koers wordt verlegd naar Flumet. Vanaf Flumet volg ik de D218b richting Les Saisies. Het klimmen is nu serieus begonnen. De korte bochten en steile beklimmingen volgen elkaar op. Ook nu is het weer even zoeken naar de juiste balans op de zware motor. Vooral de superkorte draaiingen naar rechts vragen veel beheersing van het gas en het kiezen van de juiste versnelling vooraf. Regelmatig schiet ik toch even door naar de linker weghelft. Gelukkig steeds zonder verkeer. Enige tijd later heeft de oude PC het trucje onder de knie. De ongelooflijke drukte in de van weleer oude bergdorpen is opvallend. Iedereen heeft zijn fête. (festiviteit) honderden, duizenden mensen drommen samen op plekken waarin de winter de ski’s het straatbeeld vullen. Oude uitgestorven dorpen bestaan hier niet meer. Onderkomens voor duizenden toeristen vullen de dalen om via stalen tentakels naar hoger gelegen gebieden gevoerd te worden. Pas echt daar moet de onthaasting beginnen wachtend in meters lange rijen.

Bij Saisies besluit ik een koffiepauze in te lassen. Het weer is droog maar bewolkt. Uitzichten om van te genieten mits je de goede kant op kijkt. Achter mij staan bijna 30 campers rij aan rij opgesteld. De nieuwe vorm van toerisme. Ik zal het beeld regelmatig tegenkomen. Een stelletje op een Ducati stopt op enkele meters afstand. De hoofdknik als begroeting is voldoende. Gezien hun weinige bagage duidelijk een dagtrip aan het maken. Moeizaam tracht hij de camera op de kont van zijn motor de installeren voor een gezamenlijke foto met zelfontspanner. Ik kan het gestuntel niet aanzien en biedt aan de foto te maken. Opgetogen maakt hij later van mij een foto. Dat doe ik dus niet meer! .

Na een adembenemende mooie tocht via de D209 beland ik op een ***Camping in Bourg-St Maurice.
De laatste plek is voor mij. Een situatie die zich tijdens de vakantie nog enige malen zou herhalen. Tussen 17.00-18.00 uur een camping zoeken is een must om verzekerd te zijn van een slaapplaats. Vanaf 19.00 uur maak je bijna geen kans. Nimmer ben ik geweigerd op de 15 campings die ik als eerste bezocht. Het tijdstip is van belang.

Heerlijk vroeg pak ik weer in. Maar waarom heb je toch altijd meer tijd nodig voor inpakken dan uitpakken?
De routine begint te komen. De 1,5 uur is al terug gebracht tot 50 minuten. Het uittesten thuis van de optimale bepakking werpt wel zijn vruchten af. Eind van de vakantie, 30 minuten, zou leuk zijn.


Het werkpaard onder mij overtreft tot nu toe al mijn verwachtingen. Heel af en toe voeg ik wat olie bij. Maar vooral luister ik. Ik wens niet te rijden met bescherming van oog en oren. Ik wil alles zien en horen. Alleen op die manier ben ik 100% alert op alles wat er om mij heen gebeurt. De motor heb ik nog niet zolang dus valt elke trilling op. Zo ook de resonantie vanaf 5500 toeren in de kuip. Knap vervelend en de hele vakantie zo gebleven.

Het rijden zonder bescherming van oog en oren is een keus die je maakt. De risico’s van beschadiging aan vooral de oren heb ik bewust genomen. Er zijn situatie’s geweest waarbij ik dingen op de weg heb ontweken die ik met een zonnebril niet gezien zou hebben. Er zijn momenten geweest dat ik iets hoorde voorbij een bocht die “gas terug” levensbehoudend waren. Je rijdt alleen over wegen waarvan je weet dat als je eraf dondert, het heel lang kan duren voordat je ze gevonden hebben. Al de zintuigen dienen dan 100% aanwezig te zijn.

Ook circussen profiteren van het toerisme. Nooit geweten dat er zoveel bestonden. Ooit nagedacht hoe zoiets zich moet verplaatsen in bergrijkgebied met alle dieren? Stapvoets…
Kilometers lange file erachter. De motor als vervoermiddel is dan weer uniek.

Een van de organisatiewagens van de Tour de France komt een col op klimmen. Verkeer moet wijken, mensen lopen voor en achter. Auto’s van deze tijd over wegen van 30 jaar geleden. Het gaat, maar hoe lang nog?

Ondanks me voorgnomen te hebben geen “fratsen” uit te halen, laat ik mij toch verleiden om op de weg richting Digne een VW Golf VR6 achter me te houden. Jongens die duidelijk uit zijn op een lolletje en de weg kennen. Ik rij op de grens van het toelaatbare. Qua acceleratie blijven ze nergens, maar de bochten die zij kennen zijn in hun voordeel. Ik groet en laat ze gaan. Graag volbreng ik mijn vakantie.
In Val d’Isère stop ik voor mijn ontbijt. Iets over achten, net de chaussons aux chocolat en pommes weg gestopt in de koffer belt Rob per mobiel. Mijn beste vriend sinds 30 jaar, wonend in Cannes. Nog twee dagen zal het oog in oog contact duren.

De Col du Galibier (2645 meter), een vast punt in de Tour de France, wordt ook nu al bestegen door kansloze dromers. Fanaten door dik en dun. Enkele dagen voor de uiteindelijke eindstreep verdienen ze meer respect dan de dik betaalde renners.

De dranghekken maken duidelijk dat ik in de buurt van de Tour kom, ik wist het, hield er rekening mee, en had iets leuks in gedachten.
Tijdens de afdaling richting Col du Laularet zie ik in haarspeld naar links een Bus met Nederlandse tekst. Twee buiken hebben zich genesteld. Lege blikken bier verraden optimaal vakantie gevoel. Geef ze eens ongelijk! Ik stop voor informatie over de tour. Een rustdag nu en morgen Les Deux Alpes als eind punt. Ik wens hun beterschap en daal af. Nog nooit zag ik de Tour van dichtbij. …..Twijfel alom…Mijn route is naar links… de tour is naar rechts met een omweg van wel 100 km. Ik wil de kick zien, ik wil de kick voelen en ga naar rechts.

In de buurt van Les deux Alpes plak ik mijn hulde aan 30 jaar Mart Smeets, NOS Studio sport voorop. Thuis op de computer gemaakt wetende dat de mogelijkheid erin zat. Ook de buiken hebben er één op hun auto geplakt.
Wat een kermis!! Vers geverfde teksten op de weg, tenten,campers, vlaggen, barbecues enz…..langs de weg.
Gestaag kruip ik met het verkeer naar boven. De heksenketel wordt steeds groter, wat een ramp als je daar als renner jaar in jaar uit doorheen moet fietsen. Oordoppen zijn volgens mij de beste remedie tegen afstompen en dopinggebruik.

Les deux Alpes is voor korte tijd omgetoverd tot mediapark. De drukte doet niet zoveel onder voor de “normale “ dorpen die ik tegenkwam. Niet echt bijzonder dus. Ook dit mediaspektakel kan niet zonder de enorme commercie De motor wordt gekeerd, ten tweede male kunnen de mensen de “Mart Smeets” tekst lezen. Ik keer mij af van het “Tour gebeuren”. Even was ik deelgenoot, even deelde ik de hectiek en sfeer. Ongelooflijk dat iemand dat 30 jaar kan volhouden. Onderaan scheur ik de tekst van mijn motor, plak het op een rots, misschien een aardige anekdote voor een blindganger.
De rust richting Briancon is een weldaad. Via de D 902 gaat het naar de Col d’Izoard. Prachtige routes en vergezichten. Col de Vars is ineens apart als in Vars een oude Bentley de bocht om komt. Even later gevolgd door een MG. Ik ben gelijk alert. De platen op de auto verraden een oldtimerrit. Een Jaguar en Austin volgen.
Snel vertrek ik voor een betere fotolocatie. Diversen oldtimers tokkelen voorbij. Haastig zoek ik een plek………
Mooie locatie voor prachtige foto’s is gevonden …………2 minuten………….4 minuten……. 5 minuten lang sta ik met de camera in de aanslag. Geen auto komt langs! Ik berg de camera op..4 oldtimers rijden voorbij. Soms is pech dichtbij.
Ik klim verder, oldtimers rammelen voorbij, eigenlijk wil ik niet eens meer kijken……maar op de top wordt een en het ander goed gemaakt. Oldtimers met echte pech zijn veel fotogenieker. De techniek van 100 jaar geleden was niet bestand tegen dit soort beklimmingen. Maar zelden heeft de nieuwe lichting auto’s het geluid weten te evenaren van oude 6-8-10 cilinder motoren. Nostalgie zal in een andere richting gezocht moeten worden.

De K1100LT stijgt per dag in mijn waardering. Ongelooflijk is de kracht vanuit lage toerentallen. 1500-2000 toeren in de derde versnelling zijn altijd genoeg. Terug naar twee komt alleen in de hele korte bochten voor. De eerste versnelling is nooit nodig op de bochtige wegen. . Niet voor niets de meest gekozen motor in de Tour de France en bij de Politie. Ooit stelde men dat 100 PK genoeg zou zijn voor motoren. Die mening deel ik nog steeds. Achterhaald natuurlijk op dit moment waarbij 180 pk bijna geen limiet meer is. 200 pk staat binnenkort standaard in de winkel. Opvoersets zorgen al voor meer.
Het verhaal van Rob blijft hangen. Een iets overmoedige jongen neemt op een racemonster op de RN7 de binnenbocht wat kort met vriendin achterop. Zonder een seconde remspoor volgt een frontale botsing met een oudere man in z’n auto.. Enkele uren later ontdekt men dat er nog iemand achterop zat. Tientallen meters lager wordt ze gevonden. Hangend in een boom. Hulp mocht niet meer baten. Niet de verhalen die men wil horen. Het past niet bij het leven. Als steenhouwer plaats ik stenen op dergelijke graven. Het laat je bewust worden van de waarde van het leven. Keihard maar wel realiteit.
En zelfs met al deze ervaring heb ik drie keer het hart in de keel gehad. Momenten die de grens tussen leven en dood zeer dicht benaderden. Twee keer eigen schuld, één keer niet. Momenten die ik nooit meer wil meemaken. Schijnbaar gebeurt het toch op een dergelijke tocht om je alert te houden.

De camping richting Bonette zorgt voor rust. Eerder bezocht en zeker verbeterd. Zelfs de eigenaar toont een glimp van herkenning. Ik twijfel aan zijn eerlijkheid. De plek tussen een zijspan en later een Honda blijft uniek.
Eindelijk ben ik op het punt waar ik al drie jaar naar verlang, aan de voet van Col de la Bonette. Volgens de borden is de afstand nog zo’n 24 km. Geen idee hoe lang ik er over doe om boven te komen. Vroeg beginnen is de remedie.
5 uur in de ochtend begin ik met inpakken. Ik kijk naar de lucht, donker genoeg. Gaande weg zie ik het lichter en lichter worden. Onzekerheid vliegt mij aan. Iets voor 6 uur begin ik aan mijn tocht naar boven. Het gas gaat vol open, bocht na bocht neem ik op bijna onverantwoordelijke manier. Ik wil en zal mijn doelstelling halen!
06.25 uur ben ik boven, de zon is al op en het uitzicht is fenomenaal. Eigenlijk deert het tijdstip mij niet meer. Ik parkeer de motor grijp de camera en telelens en zwoeg te voet de laatste 60 meter. 2862 meter heeft weinig zuurstof in de lucht, zwaar hijgend betreed ik mijn doel. Duizelig kom ik op adem en vraag mij af hoe fietsers dat doen. Bijna dodelijk lijkt mij deze omgeving voor topsporters.
In een heerlijke ochtendzon kom ik langzaam tot rust. Kijk om mij heen en weet dat mijn doel bereikt is. Strak blauw is de hemel. Alleen op de hoogste Col van Europa . Ook de mooiste met vrij uitzicht rondom. . Onverwachts zie ik de Mont Blanc op 180 km afstand. Even geloof ik mijn ogen niet, Maar het kan niet anders. Dat pukkeltje steekt dus bijna nog twee kilometer hoger dan waar ik nu sta. Dagen doe je over de afstand die ik hier in één fotoklik vastleg. Zou ik zo hard kunnen schreeuwen dat men het op de Mont Blanc kon horen dan heeft mijn schreeuw 545 seconden nodig om de afstand te overbruggen. Dus 9 minuten om te kunnen antwoorden.. Dat worden zeer lange gesprekken.

In een uur tijd schiet ik bijna twee diafilms van 36 opnamen vol. Vooral de panoramafoto’s vreten film, maar ik laat niets meer aan het toeval over en wil het dit keer nog beter voor elkaar hebben. Muurvullende foto’s van wel 4 meter moeten het worden. Tevreden kijk ik rond, maar er valt nog iets op…..echte stilte! Zo stil hoor je het zelden. Altijd is er wel ergens een geluid in de lucht. Hier niet. Zo moet de gehele aarde geklonken hebben voor ons bestaan. Het is indrukwekkend.
Tijdens mijn voettocht terug naar de motor schiet ik vol. Even laat ik de tranen de vrije loop. Ooit hoop ik het mijn drie dochtertjes ook zo te kunnen laten zien.

De afdaling met de motor heeft onverwachts een heel andere verrassing in petto. Reuzen marmotten steken verschrikt de weg over. Schichtig en duidelijk verrast door zo’n vroege vogel. Duidelijk niet gediend van belangstelling vliegen ze rechts de helling af en links de flanken op. Één weet ik vast te leggen op dia vlak voordat hij zijn hol inkruipt. Grofweg tel ik er minstens 40 over een luttel aantal kilometers.

Ik nader de kust, het is warm maar ook het verkeer gedraagt zich anders. Het is natuurlijk drukker, maar gelijk ook gehaaster, agressiever, ongeduldig. De sfeer is grimmiger. De belangen zijn natuurlijk groter maar ook het aantal koppen per vierkante kilometer. Testen bij muizen wees al uit dat men elkaar dan graag opvreet.

Eigenlijk ben ik natuurlijk een kermis attractie op de Boulevard van Cannes. Zwaar beladen motor met zwart motorpak aan, voorbij gestoken door luchtig geklede mannen en vrouwen op scooters die volgens mij alleen al voor dit gebied ontwikkeld zijn. Regelmatig loopt de temperatuur meter in het rood en slaat de koelfan duidelijk hoorbaar aan. De weggeblazen warme lucht gaat langs de binnenbenen omhoog. Dit is best afzien als het verkeer echt vast staat en je nergens langs kunt.
In Le raque vind ik Rob en verkoeling. Een hartelijk weerzien tussen zijn werkgebied van jachten en huizen. Enkele dagen maak ik het leven mee van de echte rijken dezer aarde. Het laat mij zien wat geld met mensen doet, zowel positief als negatief. De werkelijkheid is totaal anders dan wat men op dat moment in een Nederlands roddelblad weet te schrijven.

Het afscheid verlicht mij van een bezoek die ik net iets te lang laat duren. Heerlijk is het gevoel weer alleen op pad te zijn, geen overleg, geen etentjes met, voor mij net te rap pratende Fransen, waar ik toch leuke contacten aan overhoud. Het wordt duidelijk dat twee doelstellingen voor de reis gebotst hebben. Het bezoeken van een vriend en het volbrengen van de ronde!
Goede leerschool.

De route van Cannes langs de kust richting Marseille is echt loodzwaar. Liters vocht verlies ik en neem ik tot mij. Bijna 5 liter water zou ik drinken zonder één keer plassen. 33 tot 35 graden is moordend in dit soort omstandigheden. Toch weiger ik mijn motorpak uit te doen op doorgaande tochten. Eerdere schaafwonden liggen in het geheugen. Het kruip door sluip door vakantieverkeer zou best een doelstelling van mijn vakantie kunnen doen afbreken. Hoe anders is het publiek tussen Cannes/St Tropez en Marseille. De verveelde jetset in haute couture behangen met goud en platina, gebruind op hun jacht tijdens een veel te lange vakantie in Cannes tot de lachende allochtoon in eenvoudige stof behangen met kralen en ketting, bruin/zwart omdat hun ouders dat ook waren in Marseille. In enkele uren onderga je het verschil van het plezier van mensen aan het water.

Een onverwacht privé telefoontje zorgt ervoor dat de reis ineens heel anders gaat worden. Voorbij Marseille gaat de neus van de motor op Noord. De routerol is in één klap waardeloos, de kaart 1:800.000 met de Pèages moet het nu doen. Even overweeg ik non stop door te rijden, maar de hele dag heb ik al in de brandende zon gereden. Alhoewel ik op een eerdere reis 18 uur non-stop een aardig limiet vond ga ik die uitdaging niet meer aan. Onverwachts schiet mij te binnen dat ik vier adressen van motocampings heb meegenomen. Verhalen hebben mij nieuwsgierig gemaakt Crest is de dichtstbijzijnde. Nog even zet ik de kiezen op elkaar. Ineens laat k1100LT zijn andere kant zien. Ik kruis tussen de 160-180 km uur. Uitschieters naar +200 zijn geen uitzondering een iets licht stuur met de neiging tot “wobbelen” komen dan voor. Maar het verschil in snelheid van de laatste dagen is heerlijk.

Motocamping “Crest” zal ook mijn eerste ervaring worden met dergelijke campings. Bij het berijden van het toegangspad raak ik direct opgetogen. Inderdaad alleen motoren bij tenten verschijnen tussen de bomen. Gezien het late tijdstip van mijn aankomst zijn de meeste vakantiegangers op hun nest in Crest. 100, misschien wel 150 paar ogen staren mij aan. Even onopvallend binnenkomen is niet mogelijk. Harley rijders zouden dat ook niet willen. Ach!…het website adres op de kuip wordt zo goed gelezen. Een gezellig verdekt terras en open bar geven leuk uitzicht op het boomrijke kampeerterrein. Ik laat mijn ogen langzaam rondgaan. Clint Eastwood kon dat ook zo goed! Zo ver het oog kan kijken zie ik motoren van allerlei pluimage, soms alleen het voorwiel, soms alleen de kont. Bonte kleuren en prachtige special paints. Maar ook de zijspan met aanhanger is opvallend. Een hartelijk welkom in het Nederlands en een drankje van het huis geven al direct familiegevoel. Na een korte uitleg over de borg en drankenkaart zet ik mijn tent op de eerste beste openplek. Dicht bij de uitgang want ik wil vroeg weg. Een leuk zicht op de entree en bar heeft ook een nadeel zou later blijken. De Bar is tot laat open, hmm…..toch maar oordoppen aanschaffen. Niet zeuren, het is vakantie! Later drink ik nog wat aan de bar, zie tot mijn verbazing een heerlijk groot zwembad. Het moet hier bijzonder goed uit te houden zijn voor meerdere dagen. Ik maak het niet laat, het is een flinke ruk morgen.

De volgende dag rij ik in 11 uur naar huis. Met name op het laatst lijkt er geen eind aan te komen. Privé omstandigheden worden opgelost. De was gewassen, motor anders ingedeeld. Twee dagen later begin ik in Duinkerken. De eerste lus van de acht zit erop.

Hoe anders is het ineens aan de westkust van Frankrijk. Koel tot bijna fris zorgen voor een ander kledingbeeld. De col rits ik aan de jas, de handschoenen gaan aan, ik vindt het heerlijk, kan goed tegen kou. Duinkerken zie ik als eerste start van mijn tweede lus. Langs de kust zak ik langzaam af. Saaie lage stukken volgen elkaar op, erg onder de indruk ben ik niet van dit deel van Frankrijk. Uiteraard ben ik wel bevooroordeeld met net een week Alpen en Cote d’Azur achter de rug. Misschien had ik toch mijn ronde andersom moeten beginnen! Bij Calais vind ik een op het eerste gezicht goede camping, achteraf maakt de hoge prijs het niet waar. Met een naderende zonsondergang maak ik een wandeling richting de kust. Klimmend over hekken en struikelend over harde paardenvijgen kom ik bij iets wat wegheeft van beginnende krijtrotsen. Overal dik betonnen bunkers uit de tweede wereldoorlog doen niet vergeten dat het ooit hier niet zo vredig was.

Pas bij Ault beginnen de krijtrotsen de vorm aan te nemen die ik mij als kind kan herinneren. Hoge steile loodrechte wanden steken wel 100 meter de lucht in waar land en water elkaar ontmoeten. De natuur heeft mooie dingen gedaan. Je moet er niet aan denken dat er op de wereld alleen zandstranden zouden zijn. Le Tréport-Dieppe volgen elkaar op. Het uitzicht bij Phare d’Ailly is prachtig. Naast de meeuwen en albatrossen maken ook mensen gebruik van de stijgwinden langs de hellingen. Een hele groep enthousiaste zweefvliegers laten hun radiografisch bestuurbare modellen de mooiste capriolen uithalen. Hier en daar een zware crash die weer weken van geduldig plakken en knutselen in het vooruitzicht stelt.

De route door Le Havre is een ramp. Ik heb spijt dat ik er niet omheen gegaan ben totdat ik in de verte ineens een enorme rollercoaster ontdek. Six flags is er niets bij. Ik geef een schreeuw van verbazing. Pont de Normandie, een gigantische hangbrug richting Honfleur. Misschien wel 150 meter hoog en honderden meters lang. Ongelooflijk dat de mens dit kan maken. Ik stop bij de tolpoort , “moto gratuit” maakt het nog leuker. Auto’s met weinig vermogen zwoegen naar boven, Ik blére de hug op, boven gekomen ga ik langzamer rijden, Wat een uitzicht en wat een eind boven het water. Werkelijk prachtig. Beneden gekomen neem ik de eerste afslag en zoek net zolang totdat ik mij onder de brug bevind. Een passeerend vrachtschip geeft goed weer wat een afmeting dit bouwwerk heeft. Ongelovig staar ik nog even naar het wegdek, dat dát het gewicht kan dragen van het verkeer! Je moet er niet aan denken dat zoiets door de wind in een cadans gebracht zou worden zoals dat beroemde filmpje uit de jaren vijftig.
Bij Houlgate overnacht ik op en goede 4 sterren camping. Twee ploffende Harley’s staan ergens anders. Op weg naar het toilet geloof ik mijn ogen niet. Zwitserse man en vrouw uitgedost als Jane en Henri Fonda, Twee blinkende Davidson’s worden in een gesloten aanhangwagen gezet. Deze wordt voortgetrokken door een leuke Toyota pickup met afzetbare campercabine erop. De motoren zullen waarschijnlijk nooit bagage torsen en regen zien. Zwitsers die waarschijnlijk vlak bij de fontein wonen.

Sinds ik drie dagen de kust volg begint het af en toe tergend langzame kruipende vakantieverkeer mij zorgen te baren. Een gem. van 20/25 km/ uur is nou niet bepaald een snelheid om de ronde te voltooien binnen de gestelde tijd. Twijfels nemen toe.
Bij Omaha beach bezoek ik de Amerikaanse Cementrie, zeer indrukwekkend, het uitzichtpunt over de kust doet je even stilstaan over hoe het moet zijn geweest. De Duitsers moeten zich in het begin absoluut onoverwinnelijk gevoeld hebben met dit kermisachtig prijsschieten. Wat een absurde tragedie moet zich afgespeeld hebben daar beneden op het strand voor mij. De tijd lijkt even stil te staan.

Even voorbij Grandcamp-Maisy neem ik een zeer drastisch besluit. Ik steek door naar Avranches. Nimmer haal ik de ronde als ik op deze manier de kust blijf volgen. De Pyreneeën zijn voor mij belangrijker. Ook de saaiheid van het landschap geeft geen uitdaging meer. De dagen bij Rob en de terugreis naar Nederland hebben mij genekt. Anders was het zeker te doen geweest. Net voor of na het Hoogseizoen zou nog beter zijn……
Le mont St Michel steekt als een ouderwets sprookje uit zee omhoog. Een prachtige Kathedraal op een stuk rots, bij vloed in zee bij eb droog rondom. Toerisme en commerciële belangen kunnen ook helemaal doorslaan. De weg er naar toe is vergeven van waarschuwing- en stopborden om aan het eind te belanden op een reusachtig parkeerterrein waar maar liefs 16 Euro betaald dient te worden. Langzaam keer ik de motor, overweeg even om snel een foto te maken, direct word ik doorgewuifd door drie man van de Gendarmerie. Geïrriteerd rij ik terug, aan het begin van de weg zet ik mijn motor stil achter een hek om toch een foto te maken met mijn 210 mm lens. De drie rijden voorbij, uitdagend kijk ik ze aan, lachend rijden ze door…wie heeft nou wie?
De ooit stille T-splitsing van D275 en D976 is veranderd in een walgelijke doorlopende kermisact.

Voor mij spreid ik de kaart van Bretagne op de grond, langzaam volg ik met mijn ogen de rafelige kustlijn, Wat een pokke-eind! Hoe langer ik kijk, hoe minder de uitdaging. Ondanks de prachtige verhalen over Bretagne is mijn doel anders. Rennes-Nantes-Niort-Saintes-Bordeaux. Ik volg de kust, alleen niet zo dicht meer. Het is weekeinde, Engeland en Frankrijk hebben vakantie, Wat een genot om tussen de file door te kunnen. Het platte land kan mij niet bekoren, niet een plek om naar terug te gaan. Vlak voor Bayonne ga ik richting Dax, de eerste verhogingen van de Pyreneeën komen in zicht. Bij Peyrehorade een aardige camping aan een snelstromend riviertje. Onverwachts belt De AVRO, over twee minuten zit je Live in de uitzending! Een kort interview over mijn reis volgt. Ik kan melden dat de 6000 km grens die middag overschreden is.


Bij Cambo-les Bains pik ik de route weer op. Het is bewolkt en niet echt het weer dat ik verwacht. De slechte weerberichten uit de rest van Europa bereiken ook mij. De Col Bagargui is aardig en confronteert mij met een ander fenomeen. Beesten in de bocht! Overal loopt het vee los. Geiten,schapen,koeien en paarden kunnen elk moment voorbij een bocht opduiken. Wilde ik in de Alpen nog wel eens verrast worden door een stukje gesmolten asfalt hier zorgen de soms dampende vlaaien voor balanceer- en ontwijkmanoeuvres.
Col d’Aubisgue gaat met nog geen 10 meter zicht in de eerste, soms tweede versnelling om uiteindelijk prachtig te eindigen boven de wolken. Ook hier loopt het vee los tussen geparkeerde auto’s. Verschrikt lok ik een stoïcijns werkpaard weg van mijn motor die hij als fijn schurkobject ziet. Ik heb veel voorbereid in Nederland maar 350kg weer op de banden zetten niet. Op enkele kilometers afstand knettert het onweer hoog in de bergen terwijl ik in de zon sta. Fotografisch een erg mooi contrast. Net na de prachtige Gorges de Luz overnacht ik in Sassis.
De klim naar de Col du Tourmalet is lang, erg lang omdat ook nu weer de wolken laag hangen. Het geluk dat ik boven de wolken uit zou komen heb ik nu niet. Geen uitzicht, geen foto’s, fris, vochtig en koud, snel naar beneden. Ook hier veel fietsers die eenmaal willen voelen wat ze op tv zien gebeuren. Het is erg opletten, ze duiken onverwachts op in de mist. De ene na de andere klim volgt elkaar op. Cols zonder naam, minder toerisme en geen fietsers. De indruk die ik van de Pyreneeën verwachtte wordt niet waar gemaakt. Minder ruig, minder kaal. Groener en vochtiger. De Spaanse kant schijnt anders te zijn. Ik zou het niet ervaren.
In drie dagen doorkruis ik rustig de Pyreneeën. Bij Tarascon beland ik midden tussen het drukke vakantieverkeer. Via Lavelanet-Belsesta- de witteD29 pik ik net voorbij Belclaire de route weer op.
Vanaf Quillan volg ik de Aude om ten slotte bij het schilderachtige dorpje Rennes le Chateau Mark te bezoeken. Rennes le Chateau, hoog gelegen op een berg met maar één weg er naar toe, een prachtig uitzicht over de hoogvlakte. Een dorpje waar menig kunstenaar is neergestreken Mark is een een verhaal apart! Twee jaar geleden streek hij met zijn gezin neer in de Pyreneeën. Een eigen wijngaard was toen hun droom. Een project dat mislukte. Twee maanden geleden verkochten ze de boel en kochten een oude boerderij op 67 hectare grond en 40 koeien. De boer zal nog een jaar hun leermeester zijn. Mijn onaangekondigde bezoek komt ongelegen. Ik voel het aan en vertrek binnen een half uur weer. Ook iets om niet nog eens te doen! De ter plekke overleden citroén is fotografisch uniek.

Mijn laatste overnachting is op de motorcamping bij Lunas. Een dertig tal motoren bevolken een kleiner, opener veld. Ook hier weer een gezellige open bar, zwembad en goed sanitair. De borg is 40 Euro, waarom begrijp ik later pas. Na het opzetten van de tent ga ik naar het toilet, ik loop langs een open deur een zucht en vloek doet mij stoppen en keren. Een zwetend kaal hoofd hangt half onder een Yamaha. Lukt het?…PPFF de nieuwe achterband zit er weer om. Rob Hogendoorn is zijn naam Enkele dagen geleden bij vertrek een lekke band gekregen en binnen een paar honderd meter stuk gereden. Drie dagen moest hij wachten voor een andere band. Morgen zal hij in één ruk thuis moeten zijn. Er gaat een zoemer….Ah Eten! Zegt Rob. Ik kijk verbaasd. Ik zie iedereen aan tafel gaan bij de bar. ’s Middags heb ik boodschappen gedaan dus eet zelf bij mijn tent. Ook het gezamenlijk ontbijt de volgende morgen is niet aan mij besteed. Tja dan ben je ineens een echte einzelganger.
Het gevoel van één grote familie wordt hier zeker versterkt. Het is een prima initiatief voor hen die liever geen gasbrander meenemen.

De laatste dag is er weer één van rammen en drammen. Na 8726 km ben ik thuis. Een onvergetelijke reis die ik nooit meer op deze manier zal maken maar niet had willen missen. Heeft het mij gebracht wat ik had verwacht? Ja en nee. De afstand die ik heb afgelegd is groot. Te groot om dieper in te gaan op details. Wat ik echt heb willen doen is gelukt, de toer voor bijna driekwart is zwaar geweest door de warmte en het vakantieverkeer. Voor niemand aan te bevelen. Maar de belangrijkste vraag ontstond onderweg: is Frankrijk als vakantieland nog wel leuk? De verscheidenheid aan natuur is prachtig om dat willen blijven zien zal men steeds grotere oogkleppen op moeten zetten om de randverschijnselen buiten beeld te houden. Oordoppen gelden dan voor iedereen. Frankrijk ging niet rond maar in een acht.

Marcus Kingma
Zeist -NL