Het is op het moment dat ik begin te schrijven drie weken na onze geweldige vakantie in Amerika. De eerste drie weken hadden we echt nodig om alle indrukken te verwerken. Het laden van de motoren was goed verlopen en het bootreisje zou de Guzzi goed doen dachten wij. Het is natuurlijk een eind varen van Rotterdam naar Houston en de Guz zou er drie weken over gaan doen. Op 10 juni geladen en wij zouden elkaar op 14 juli weer ontmoeten. Dit is natuurlijk wel lang zonder motor en we hebben dan ook diverse leuke motor treffens moeten laten schieten. Maar de vakantie, moest dat allemaal weer goed maken.
De eerste vakantiedag (13-07-2000)
Vrij, eindelijk en nu voor het eerst een echt vakantie gevoel. Dollars halen en nog wat kleine spullen inpakken die mee het vliegtuig in gingen. Met $ 400,- op zak en ingepakte rugtasjes waren we er nu helemaal klaar voor.
Vertrek
Om 4.00 uur gaat de wekker, nog snel even op internet gekeken of er vertragingen waren bij de Nederlandse spoorwegen want we wilden met de trein naar Schiphol. Om 5.00 uur werden we opgehaald door Menne die ons even vanaf Roden naar Groningen zou brengen. Menne was er om 5 voor 5 en we vertrokken dus mooi op tijd.
Ingeborg ging voor het eerst met de trein en zelf ben ik ook niet echt een gebruiker van het openbaar vervoer. Maar al snel vonden we het juiste spoor en een "metro" om onderweg te lezen. Pantani had de rit over de Mont Ventoux gewonnen een pracht berg waar wij ook al menigmaal overheen gereden zijn. De trein vertrekt precies op tijd en we zijn op weg naar Schiphol. Ik krijg ondertussen trek in koffie, lang geleden toen ik af en toe nog wel eens met de trein ging kwam er altijd wel iemand met koffie en broodjes rond. Na Assen komt de conducteur langs. Hij vertelde dat je pas koffie kon kopen na Zwolle!
Ondertussen stapten er steeds meer mensen in de trein en ik ben ondertussen al tweeënhalf uur op zonder koffie! Ik begin me daar dan aan te ergeren, was ik met de auto geweest had ik allang een bakkie bij een tankstation gehaald. Wat nou, de vele voordelen van het openbaar vervoer! Schuin tegenover ons gaat een niet echt knappe vrouw zitten, normaal zou ik niet echt op haar letten. Maar voor mij werd ze steeds aantrekkelijker, ze had namelijk een thermosfles koffie en schonk daar regelmatig een bakje koffie uit. Na het derde bakje begin ik te kwijlen en vervloekte de n.s. Zwolle eindelijk een bakkie!
Schiphol
Toch voordelen dat openbaar vervoer, uitstappen op de luchthaven en met een roltrap naar de juiste plek. Veel Guzzi piloten waren er al voor ons en al snel gingen de gesprekken over de reisdoelen die iedereen had. Het wachten duurde niet echt lang. Voordat we het wisten zaten we al in een enorme boeiing voor een vlucht van 8000 km. Eerst nog even een blaasproefje voor de piloot? Want aan boord was echt geen gebrek aan koffie, bier, wijn sterkedrank en hapjes! En piloten zuipen volgens mij net zoveel als motorrijders. Maar de motorrijders die ik ken gaan dan niet rijden. Piloten rijden trouwens ook niet en hun collega de automatische piloot doet het meeste vliegwerk. De vlucht zou 10 uren duren en we vermaakten ons met wat filmpjes en vanaf 11000 meter naar de wereld onder ons te loeren.
Houston
Vanuit Nederland vertrokken we met 14 graden en regen, in Houston was het 37 graden en zonnig! Bij de douane lang moeten wachten want ze zijn als de dood dat je er als buitenlander zou willen blijven.
Eindelijk naar buiten naar de bus die ons naar de motoren zou brengen. Alsof je een dreun voor je kop kreeg toen je eenmaal buiten kwam! 37 graden en een luchtvochtigheid van 80% is toch heel wat anders dan 14 graden en regen! Al snel waren we bij de loods waar de motoren stonden. Ik zag hem staan mijn California 1100 blinkend in de zon, hij keek mij vragend aan met zijn drie koplampen "baas gaan we nou eindelijk weer eens een stukkie rijden?" Ik klopte hem op zijn tank en stelde hem gerust "ja jongen, we gaan ervoor" en dat varen is voorlopig voorbij. Allemaal de koffers, bagage en de accu monteren en op naar een tankstation. De Guz had er duidelijk zin in en anders ik wel.
De eerste camping
Na dertig kilometer kwamen we aan op de camping in Houston. Wij hadden gelukkig een blokhut geregeld die we met ons vijfjes moesten delen. De blokhut had een airco en dat was heerlijk! De kampeerders in tentje, sliepen vanwege de hitte erg slecht en sommigen waren zelfs omgevallen vanwege de hitte naast hun tent! Het is natuurlijk ook een hele overgang van 14 naar 37 graden met een heel andere luchtvochtigheid. Deze eerste avond op de camping was erg gezellig. We kregen wat voorlichting van Adri en Frans en steenkoud bier van de BMW club Amerika die te gast waren. Prettig volk die BMW rijders! ( in Nederland trouwens ook op misschien Pieter van Vollenhoven na) Pizza van de pizza hut en we hielden het nog vol tot 22.00 uur plaatselijke tijd we waren ondertussen al 28 uren op en doodmoe. We kropen in onze blokhut en waren onmiddellijk vertrokken.
Frans en Susan
Frans en Susan nodigden mensen uit om een (vooral die, die nog nooit in Amerika geweest waren) aantal dagen met hun op te trekken. Frans woont al 23 jaren in de States en Susan iets korter.(of is ze al 23?)
Het leek ons een strak plan en we vertrokken s'morgens om 10 uur naar San Antonio waar we twee dagen bij Frans en Susan zouden logeren. Het werd een rit van 320 warme kilometers. Bij Frans en Susan konden ongeveer 12 mensen slapen, de rest moest naar een camping vlak bij. Wij sliepen bij Frans en Susan en al snel werd het onderscheid gemaakt tussen groepsdieren en Remies.(alleen op de wereld) Niet iedereen past in een groep zo bleek. Ondanks dat we met 15.000000 mensen in Nederland leven blijken er mensen te zijn die zich niet een klein beetje aan kunnen passen en zwaar op de hand zijn. Democratie past niet echt in dat soort mensen hun straatje en ze maakten dan ook overal een probleem van. Laat ik ze familie koelbox noemen. Met de rest van de groep werden we echte maatjes!
De eerste avond bij Frans en Susan gingen we met zijn allen achter in de pick-ups naar een saloon waar een live band zou optreden. Het werd een erg gezellige avond veel budweiser en een erg goede band. Ingeborg kreeg een cd van de band aangeboden omdat wij zo lekker enthousiast waren. De bandleden vertelden dat Amerikanen pas dansten als ze dronken waren en jullie nu al! Wij waren natuurlijk in de vakantiestemming. The band riep nog door de saloon een hartelijk welkom voor the bikers from the Netherlands en bijna de gehele groep kreeg van the Whoosits een cd. Achter in de pick-up weer naar ons logeeradres, Dominicus een Fries met een prachtige 1100 sport viel achter in de pick-up inslaap. Het was natuurlijk ook erg vermoeiend, vooral deze eerste dagen.
San Antonio
Deze morgen om 7.30 uur al weer klaarwakker. Thuis in Nederland was het nu 14.30 uur. We bleven deze dag in San Antonio om de stad te bekijken. Weer met zijn allen achter in de pick-ups, gingen we naar het centrum van de stad. Dat heeft toch wel wat scheuren over de highway achter in een pick-up. Wat winkelen en the fames riverwalk gedaan in San Antonio. Niet te laat naar bed deze avond want we wilden de volgende morgen om 5.00 uur vertrekken. Het zou dan minder warm zijn (23 graden) en we wilden deze dag 650 km verderop naar Alfine.
Alfine
Shit alweer om 4.00 uur op, is dit nu vakantie???!!! De motoren werden opgepakt en om 5.00 uur vertrokken we met een groepje van 9 motoren en 12 mensen. Gelukkig reed Frans voorop want het was nog donker. Susan kon niet met haar motor mee omdat ze een paar weken geleden een aanrijding had gehad. Op haar motorfiets tegen een automobilist aangereden die weer eens niet goed uitkeek. (zoals in 80% van alle motorongevallen) Susan bleef dus jammer genoeg thuis. Susan bedankt voor je gastvrijheid.
Om een uur of 7 begon het een beetje licht te worden. Onderweg zagen we veel herten, wasberen en eekhoorntjes. We reden van oost naar west in Texas. Boven ons zweefden de eerste gieren.... De zon kwam op ik zag in mijn spiegels de oranje bol langzaam naar boven kruipen. Ik kreeg een echt Lucky Luck gevoel, de zon in je rug,.... de bergen,... en....... je schaduw voor je. Maar,... zou ik ook sneller zijn dan mijn schaduw? Het bleek dat ik nog maar een beginneling was want om 12.00 uur reed ik naast mijn schaduw en om 18.00 uur had ik hem pas ingehaald. Onderweg veel leuke stops gemaakt en af en toe een stukje onverharde weg Frans liet ons echt geweldige plekjes zien waar je normaal niet zou komen. Onderweg dachten we nog even de fam. Koelbox af te kunnen schudden maar ze hadden een boekenspoor gelegd en vonden derhalve de weg terug. (tas op de motor was losgegaan en ze verloren boeken)
Onderweg natuurlijk in Langtry gestopt om het museum over Judge Roy Bean te bezoeken. Het laatste stuk naar Alfine was door een dor en saai prairie landschap.
Dave en Susan
In Alfine bezochten we eerst vrienden van Frans, Dave en Susan. We kwamen aangereden en werden zeer hartelijk ontvangen met een steenkoud biertje. Dat gaat er wel in na zo'n warme rit. Na een paar biertjes werden we uitgenodigd om te komen BBQen. We gingen eerst maar even naar de camping om de tenten op tezetten en de motoren te stallen. Dave zou ons later met de pick-up ophalen. De tenten stonden en de bedjes waren opgemaakt en daar was Dave al met zijn pick-up. 500 pk V8, jemig wat een geluid! Allemaal op de familie Koelbox na (de relatie met de groep was onderkoeld geraakt) achter in de pick-up bij Dave. Nu zijn we allemaal volwassen mensen maar dit geeft toch wel een kick! 500 pk/ V8 loopt 1:4. En de pomphouders zijn dol op mij, vertelde Dave.
Onder het BBQen ontmoeten we Mat en ja hoor nog een Susan! Ik vroeg nog of alle vrouwen in Amerika Susan heten? Of is het puur toeval?
Mat vertelde dat hij bij de sterrenwacht werkte en hij nodigde ons uit voor een rondleiding. Het leek iedereen bijzonder interessant en we spraken met Mat af voor de volgende dag.
(tot nu toe 1000km)
Sterrenwacht en zwemmen (18-07-2000)
Een mooie route naar de sterrenwacht, onderweg nog een demonstratie van jonge mensen die een rodeo opleiding volgden. We stonden gewoon even naar hen te kijken, werden aangesproken, kregen uitleg en een pittig stukje paardrijden voorgeschoteld! Zoals elke keer bijzonder gastvrij en spontaan.
De sterrenwacht lag mooi hoog dus het laatste stukje was echt fun op de motor. We kregen een zeer uitgebreide rondleiding en kwamen op plaatsen waar een normale bezoeker/ toerist nooit zou komen. Mat bedankt het was geweldig!
Na de sterrenwacht wilden een aantal mensen graag zwemmen, dus maar weer een stukje (stukje van 50 km. is dus in Amerika een stukje) verder naar een watertje. Zelf ben ik zeker geen zwemmer. Je springt toch niet in het water (vrijwillig) en doet dan alle moeite om boven te blijven? Ik begrijp dat echt niet. Als kind al baalde ik van zwemmen ik heb zelfs mijn zwemdiploma's verbrand. Maar ik wilde geen spelbreker zijn en ging mee, ik kan in ieder geval genieten van het uitzicht bij dat zwemwatertje dacht ik. De rest ronddobberend als een paar kwakende eenden en ik op de kant met een mooi boek. Frans wilde deze avond terug naar San Antonio omdat hij de volgende dag jarig was en dat natuurlijk met zijn Susan wilde vieren. Na het BBQen kreeg Frans een taart en gelukwensen en tegen 22.00 uur vertrok Frans. Het was een leerzame tijd met Frans en we zijn prima op weg geholpen in de USA. Frans bedankt!
Op weg naar Carlsbad (New Mexico). Op de achtergrond El Capitan
(Texas).
Carlsbad
De volgende morgen vertrokken we dus met een nog kleiner groepje richting Carlsbad. Gerrit, Petra, Rob en de koelboxjes gingen hun eigen
weg. We spraken met een aantal af om het weekend voordat we de motoren moesten laden, elkaar te ontmoeten bij de Guadalupe rivier eerste camping links, over de brug aan highway 306 komende vanuit het noorden, in Texas. (snappen jullie het nog?)
De camping heet "The Horseshoe" maar de naam van het plaatsje wisten we niet. Maar je kan er bandjes huren en daarmee door de grote bocht (hoefijzer) van de rivier van de ene kant van de camping naar de andere kant van de camping, stroomafwaarts varen zonder al teveel te lopen. We zien wel dacht ik?
We vertrokken redelijk op tijd richting Carlsbad een rit van ongeveer 400km. Het werd een lange, warme saaie rit. Totdat we bij de Guadalupe mountains kwamen met als hoogste punt El Capitan een pracht berg. Verder door de Apache mountains richting New Mexico. Door de warmte kwamen we weer redelijk vermoeid aan.
Deze morgen luide de krantenkop "TWAALF TEXANEN GESTORVEN DOOR DE HITTE" Hebben wij weer dachten we nog.
Na het opzetten van de drie tentjes hebben we eerst de grotten van Calrsbad bezocht. Een van de grootse grotten van de wereld. Kilometers hebben we in de grotten afgelegd maar gelukkig was het daar lekker koel. Boven de grond ontmoeten we Rob die met Mieke en Tinus ook de grotten bezocht en op weg was naar het noorden. We hadden voldoende tijd omdat we net weer een tijdzone gepasseerd waren en het tijdverschil met Nederland nu 8 uren was en dus weer een uur vroeger. Na het bezoek aan de grot maar even op zoek naar koude budweisers en wat vlees voor de BBQ. (1800km)
Santa Fe en Roswell
Sssshit,.... alweer vroeg op! Halfzeven, om redelijk op tijd te kunnen vertrekken naar Santa Fe. Onderweg kwamen we door Roswell waar volgens velen in 1947 UFO's geland zijn. Een bijzonder leuk stadje met een UFO museum. (grootste in de wereld) In Amerika is echt alles groter zelfs de fantasie. Waar je ook keek "the aliens "staarden je aan. Vanuit etalages, T-shirts en koffiemokken. Maar het museum was erg leuk en dat koste natuurlijk tijd. Zodat we op het heetst van de dag verder reden naar Santa Fe. Het werd weer een lange, warme en saaie rit. De afstanden zijn daar erg groot en tussen de mooie gebieden is het vaak vlak en dor. Vlak voor Santa Fe ineens een enorme onweerslucht het was een mooi gezicht links en rechts waren er bliksem inslagen. Je hebt hier vaak aan het eind van de dag onweer vanwege de hitte. Vaak maar een uurtje en dan is het weer droog.
In Texas rook je vaak de olievelden maar in New Mexico rook je een heerlijke dennenlucht. Deze middag werden we geheel niet nat. Dominicus wist in Santa Fe een camping omdat hij hier in 1993 ook al eens was geweest. Dus Dominicus en Gaby het laatste stukje voorop met de sport 1100 en de freebird. (aanhanger)
Uit eten in Amerika
Volgens de campinghouder was er een Mexicaans restaurant op 1 mijl van de camping. Omdat we best moe waren besloten we daar te gaan eten. Lekker met de benenwagen dan konden we ook wat drinken. Het bleek al snel dat het zeker 2 mijl was. Amerikanen lopen niet dus een mijltje meer of minder. (op campings gingen ze zelf met de auto naar het toilet) Gelukkig kregen we het restaurant in zicht. De vermoeidheid en de warmte, waren we toen snel vergeten.
In het restaurant vertelde men ons dat ze om 20.00 uur gesloten waren en het was ondertussen 20.30 uur! Wat nou 24 uur economie?
Gewoon gesloten om 20.00 uur! Dikkie en ik liepen in snel tempo terug naar de camping om daar dan maar wat boodschappen te doen in de campingwinkel. Maar ook deze was net gesloten! Dus werd het met 6 mensen twee zakken chips en wat budweisers. Uit eten gaan in de States is ons sowieso niet echt bevallen. Je kunt vaak geen wijn of andere alcoholische dranken bij het eten krijgen i.v.m. de vergunning. En dan dat tempo! Je zit, krijgt wat te drinken, besteld, krijgt direct je voorgerecht en op het moment dat je daar nog op zit te kauwen is je hoofdgerecht er ook al!
In een pizzeria kreeg men het voor elkaar dat we maar 1 biertje op hadden tijdens het eten. Je bent voordat je het weet het restaurant uit! Niet even lekker inbieren en nabieren.
Af en toe hadden we een goed restaurant.
Sante Fe en Albuquerque
Na een nacht vol dromen over lekker eten stonden we met een enorme honger op. Na een stevig ontbijt vertrokken we naar Sante Fe. We zijn nu een week onderweg en hebben 2150 km gereden. In Sante Fe is veel te zien over de indianen cultuur, een prachtige stad waar we wat kunstwerkjes kochten van indianen. De volgende dag gingen we met ons zessen naar Albuquerque om daar een museum te bezoeken en te kijken naar indianendansen. Bij het museum ontmoeten we Bob de Jong. (van de heilige koe) Ik herkende hem niet maar toen hij ons aansprak herkenden wij onmiddellijk zijn karakteristieke stemgeluid. Hij was bezig in Amerika een nieuw programma op te nemen.
Op de terugweg nog even langs een Amerikaanse Guzzi dealer om eens te kijken wat daar allemaal te koop was. Om in gesprek te komen, vroeg ik wat voor olie er in mijn California 1100 moest? De dealer vertelde ons dat hij ondertussen een half jaar Guzzi dealer was en van de fabriek nog steeds geen onderdelen en specificaties had gehad! Het werd een leuk gesprek en natuurlijk moesten de monteurs onze motoren even zien. Vooral die van Dominicus en Gaby ( 1100 sport met de freebird) had veel bekijks. Voor de terug weg kregen we nog een tip om niet de hoofdweg maar de oude mijnwerkers route te nemen. Door allerlei oude mijnwerkersdorpjes reden we terug over een mooie bochtige weg. Op de terugweg zochten we een supermarkt, die daar ergens moest zijn. Een pick-up zag ons zoeken en stopte naast ons, waar moeten jullie heen? We zoeken een supermarkt.
Even dacht ik aan wat mij in Friesland eens overkomen is, ik vroeg daar eens aan een boer op een tracktor de weg. En deze boer antwoordde .... Aj de wei net wiete moj tuus blieven (pardon my Fries) De boer vervolgde na die mededeling gewoon zijn weg. Wel humor!
Het stoplicht ging op groen en de Amerikaan stak een hand uit zijn raam en wenkte follow me. Al snel waren we bij de supermarkt. Heel erg vriendelijk die Amerikanen en niet oppervlakkig zoals ik gedacht had. ( tot nu toe 2650 km gereden)
Camping in Santa Fe.
Colorado (23-07-2000)
We zijn nu acht dagen onderweg en beginnen aan de negende dag. Weer vroeg op want we wilden naar het zuidwesten van Colorado naar Durango. We reden door Santa Fe forrest, door een schitterende omgeving. Op een gegeven moment ging de highway waarop wij reden van asfalt over op gravel! Het werd 20 mijlen stofhappen en kuilen ontwijken en natuurlijk kon dat alleen met een lage snelheid. Maar de omgeving werd steeds mooier!
De Rocky Mountains groen en grillig.
Onderweg werden we weer vaak aangesproken, (vanwege de Nederlandse kentekenplaten) heel erg leuk. We vonden een leuke camping aan een rivier en we wilden hier twee nachten staan om de omgeving te bekijken.
De volgende dag eindelijk eens niet vroeg op! Tegen een uurtje of 12 gingen we de Red Mountain pas en de Molas Divide rijden twee bergjes van 3300 meter. Na de twee bergen gingen we naar Silverton een oud mijnwerkers stadje. Vroeger toen de zilvermijnen hier nog open waren woonden er 2000 gelukzoekers. (goud en zilver zoekers)
Nu wonen er nog 500 mensen die voornamelijk leven van het toerisme. Natuurlijk de saloon bezocht met een echte pianist erg gezellig. Maar na een kwartier begreep ik waarom vroeger in het wilde westen altijd de pianist neergeschoten werd bij een ruzie in de saloon. Gek werd je van dat gepingel!
Na Silverton reden we richting Ouray over nog een bergje van 3400 meter. Voor Ouray keerden we om de zelfde weg terug te rijden een rondje rijden zou te ver worden. Deze avond aten we pizza die werd opgehaald door Dominicus. In Nederland rijden de pizzakoeriers op brommers maar deze had een sport 1100 met freebird. We tipten de koerier met een biertje en aten heerlijk. Het werd niet laat want de volgende dag wilden we verder naar Utah.
Op weg naar Colorado naar "The Black Canyon".
Utah
Om 8.00 uur stonden we op en vertrokken met ons zessen richting Cortez waar het groepje zich verder zou splitsen. We kwamen langs het nationale park Meza Verde die op dat moment in brand stond. Meza Verde wilden we graag bezoeken maar vanwege de brand was het park gesloten. Blusvliegtuigen vlogen af en aan en langs de kant van de weg stonden veel tv ploegen om alles te verslaan.
Aangekomen in Cortez gingen Wil, Dikkie Ingeborg en ik verder naar het noorden van Utah (Moab) en Dominicus en Gaby gingen naar de Grand Canyon. Tot over een paar weken!
Prairie links en rechts van de motor met daarin overal van die kleine wervelwindjes, een mooi gezicht.
Frans had ons gewaarschuwd voor deze wervelwindjes, (hij was er eens door opgetild met motor en al) "stoer ver-haal " Frans, dacht ik toen. Totdat we er zelf in kwamen, eerst Dikkie en Wil en vlak daarna wij! Een draaiende stofwolk van dertig meter hoog maar heftig! Je begon behoor-lijk te slingeren en het zand sloeg in je gezicht. Gas blijven geven was het advies van Frans en dat deden we dus. Blij dat we er heelhuids doorheen geko-men waren stopten we iets verderop voor de eerste foto's in het Canyon gebied.
Terracotta gekleurde ber-gen in de meest prachtige vor-men fantas-tisch! We vonden een leuke camping midden in het stadje Moab. (3450 km)
Arches en Canyonlands
Vanuit Moab bezochten we deze twee parken. En wat hebben we hier een foto's gemaakt!
Arches op de motor en Canyonland met een jeep en jet-boot gedaan. We werden vanaf de camping opgepikt door een jeep en via allerlei mijnwerkers weggetjes (gravel) gingen we de canyon in waar we op de bodem aankwamen bij de Collorado rivier. Geweldig wat mooi deze rare rotsen en bergen en wat een stilte.
Na de lunch ging de groep die eerst gevaren had met de jeeps terug en wij met de 880 pk jet-boot. We waren de gehele dag onderweg en je bekeek de canyon van een heel andere kant. En vanaf plaatsen die je zeker niet met de motor kon bereiken. Twee leuke gidsen vertelden ons van alles over het ontstaan, de planten, de muurschilderingen (indianen) en de dieren die er leven. Later in een restaurant ontmoeten wij Piet en Anneke en op de camping Edward, nu is Amerika zo groot en toch ontmoet je Nederlanders op een Guzzi.
Arches, Utah. Ingeborg staat onder de rots.
The Gunnison (the black canyon)
De laatste dag in Moab een rustdag lekker wat winkelen, zwemmen en uit eten. Zwemmen is beslist voor de liefhebbers en aan mij niet besteed. Zoals al eerder gemeld zal ik het nooit begrijpen, men springt in het water en doet al het mogelijke om boven te blijven! En men doet dit voor de lol! Poedelen in water waar vissen in schijten. Nee ik heb vakantie, laat mij maar lekker aan de kant zitten met een biertje en een sigaartje genie-tend van het uitzicht.
De volgende dag wilden Inge-borg en ik terug naar Colorado om de Black Canyon te bekijken en Wil en Dikkie wilden nog naar de Grand Canyon. Dus onze wegen scheiden zich na twee weken, erg gezellige weken en vooral de eerste dagen misten wij onze nieuwe vrienden uit Aalten. Daaaaaag..... Dikkie Dik en Wil, met ons tweeën gingen we verder richting Colorado.
Riders for the Son?
We kampeerden op een camping in het plaatsje Gunnison en belanden daar op een motor treffen. Het zag er allemaal stoer uit qua kleding en motoren. We maakten een praatje en de club nodigde ons uit om bij de silly games te komen kijken.
Wij er naar toe, natuurlijk met een biertje in de hand, dat wordt lachen! Ik sta een poosje te kijken en zie verder niemand met een biertje. (het is toch een motor treffen?) Ik wierp een blik (nee geen bierblik) op de rug van een van de clubleden en daarop stond "riders for the son" vrij vertaald "bikers voor de zoon" en op de rug van een mooie dame stond "eigendom van" met daarachter een naam. Maar we kwamen toch leuk in gesprek met diverse mensen van deze club, waaronder enkele Guzzi rijders. Ze nodigden ons uit om deze avond op hun meeting te komen. Ik vroeg wat doen jullie dan zoal op deze meeting, bier drinken en slap ouwehoeren? Nee dus, het was meer zoiets als zwemmen. Dat is niets voor ons en ik denk dus niet dat we komen. Morgenvroeg om 8.00 uur hebben we weer een meeting als dat jullie beter uitkomt? We zien wel, nadat we e-mail adressen hadden uitgewisseld keken we naar bijzonder leuke spelletjes. We sliepen op 2000 meter hoogte dus lekker koel! De volgende morgen werden we om 8.00 uur gewekt door psalmen. Wel leuk zo een echte evangelische motorclub waarvan ze er veel hebben in Amerika. (3950 km)
Pikes peak (01-08-2000)
Nadat we de Black Canyon (the Gunnison) gezien hadden wilden wij verder naar Cripple Creek om daar Pikes peak te gaan rijden. Bij the Black Canyon ontmoeten wij nog twee Guzzi rijders Hans en Lizzy.
In Cripple Creek kampeerden we op 3000 meter hoogte en op deze camping kwamen we Paul en Jeroen tegen. Het bleek dat toch veel mensen de zelfde dingen wilden bekijken.
Lekker ontbeten in een wegres-taurant en daarna de klim naar Pikes peak een klim van 4301 meter. Het hoogste wat ik ooit gereden heb. Je merkt het aan de motor en ook aan je zelf als je op de top wat wandelde. Zuurstof tekort! Maar wat een mooie rit en wat een uitzicht! Jammer dat er weer 9 mijlen gravel weg in de klim zat. Want wat is er nu mooier dan bochten rijden op goed asfalt met de motor. Maar toch maar even op 4301 meter gereden!
Terug naar de camping via een mooie bochtige route met uitstekend asfalt maakte van deze dag een geweldige dag. Ver voor ons zie ik twee motoren tussen een aantal auto's. Nadat ik een aantal auto's ingehaald had zaten we achter twee Harleys. Zoals zovaak geen helm en geen beschermende kleding. Bij de dames die achterop zaten vond ik dat wel een mooi gezicht. Kort broekje, klein topje, mooi bruin en wapperen-de lange haren. Biker dames in Amerika zijn gewoon slank. Bijzonder want een op de vijf Amerikanen is veel te dik. Het uitzicht was mooi maar het tempo te laag dus inhalen en lekker doorsturen naar de camping. (4700 km)
Het hoogte punt? 4301 meter...
Kampvuren
Omdat we kampeerden op 3000 meter was het na 22.00 uur behoorlijk koud. Maar als kampeerder in Amerika beschik je altijd over een BBQ en een kampvuurplaats bij je tent. Heerlijk als het koud is een lekker hoog vuur, een biertje, een sigaar en een goed boek. Ondanks de droogte en de vele bosbranden mochten wij overal een vuurtje stoken. Het schijnt een recht te zijn dat je een Amerikaanse kampeerder niet mag ontnemen.
Cripple Creek verdiend zijn geld met het gokken. Het stadje staat vol gokhallen, als service halen ze je van de camping en brengen ze je weer terug met een busje. Kosteloos deze service, terwijl de camping toch 5 mijlen vanaf het centrum ligt. Je kon er ook heel voordelig eten allemaal lokkertjes om je de stad in te krijgen. Want als je er bent ga je misschien wel gokken en dat is de grootste bron van inkomsten in deze stad.
Big biker Bob
We kwamen terug op de camping en hadden een buurman gekregen. Een enorme Amerikaanse biker, Bob. Een vette Harley een ZZ top baard, kaal geschoren hoofd en het postuur en het stemgeluid van een grizzley beer.
Ingeborg vond het maar een enge man! Ik dacht maar eens een praatje te maken met onze nieuwe buurman die een flesje gin zat te drinken. Het werd een leuk gesprek met big Bob we hebben het over van alles gehad. Hij vertelde dat hij eigelijk een bierdrinker was maar dat hij het bier niet koel kon houden vanwege het gebrek aan koffers op zijn motor. Ik heb koffers waarvan er eentje is gevuld met ijs en bier dus werd het delen. Ik gin en hij bier het was nog lang gezellig. Waarom geen whiskey vroeg ik hem nog? Van whiskey word ik enorm agressief bromde hij daarom drink ik het niet meer. Ik keek naar deze enorme man en was blij dat hij geen whiskey dronk.
Weer naar het zuiden (02-08-2000)
Meer dan de helft van onze vakantie zit erop dus moesten we weer naar het zuiden richting Houston. We wilden per dag 600 km rijden en motels pakken in plaats van kamperen. Het werden lange saaie ritten waar we op sommige stukken per kwartier maar een auto tegen kwamen. Je hebt veel mooie gebieden in Amerika maar de stuken tussen deze gebieden zijn vaak saai, dor en vlak. Met eindeloos lange rechte wegen.
De eerste dag haalden we New Mexico en de tweede dag Texas. Onderweg goede motels en restaurants en per dag haalden we onze 600 kilometers.
De laatste kilometers om op de afgesproken plek te komen (camping the horseshoe) deden we vanuit Fort Stockten. (6000 km)
We vertrokken met een redelijk volle tank en we reden deze dag het eerste stuk snelweg. Onderweg zou er, dacht ik, tankgelegenheid genoeg zijn. Maar met een snelheid van 150 km per uur en een straffe wind tegen passeerden we een aantal afslagen zonder tankgelegenheid.
Een lege tank
Ondertussen begon ik hem te knijpen het eerste echt grote plaatsje was waarschijnlijk net te ver voor de inhoud van mijn tank. Eerst maar eens 120 kilometer per uur gaan rijden dan is hij wat zuiniger. Als je dan 120 gaat rijden word je gewoon ingehaald door die enorme Amerikaanse vracht-wagens.
Weer een afslag en weer geen tankstation! (in Amerika zijn er geen tankstations langs de snelweg) Maar weer door en met 260 km op de dagteller, stonden we stil langs de snelweg met een lege tank, zonder praatpalen. Ingeborg dacht dat er nog wat in de benzinebrander zat, gelukkig hier zat nog een kwart liter in. Voorzichtig goten we het in de tank en hierop haalde we de afslag waar een tankstation was. Het laatste stuk freewheelend tot onder aan de afslag en toen ging het weer bergop. Weer vielen we stil het stadje was nog maar 1 mijl. Ingeborg sprong op de weg en hield een pick-up aan. Een vriendelijke Texaan hielp ons aan en liter benzine vanuit een jerrycan. De man wilde er niets voor hebben en wachtte zelfs totdat de motor startte en vervolgde toen zijn weg. Wij ook, om een stevig ontbijt en benzine te halen.
Wij vonden camping "the Horseshoe" en kwamen er als eerste van de groep waar we mee afgesproken hadden aan.(6500 km)
Fort Stockten Comanche Motel, terugreis. Laatste stop voor de lege
tank en de Horseshoe camping.
Dobberen (05-08-2000) Het was een slechte camping waar we afgesproken hadden maar wel een gezellige. Wij stonden er nog maar net en een auto van de highway- patrol draaide ons kampeerplekje op. Ingeborg schrok en dacht dat ik te hard gereden had. (hoe komt ze daar nou bij?) Maar de sheriff wilde alleen maar een praatje maken omdat hij ons kenteken niet kende. De dagen erna kwam hij steeds weer even kletsen en van deze man hebben we ook een hoop opgestoken. Een sheriff in Amerika mag voor zichzelf een politiemotor kopen (voor een zacht prijsje) thuis stallen en af en toe voor het werk en meestal privé gebruiken! De volgende dag kwam er iemand van de cam-ping naar ons toe om te ver-tellen dat hij twee California's 1100 had gezien met een Nederlands kenteken. Maar ze waren een camping verderop gaan staan. Wij er maar even naar toe gelopen. Het waren Petra en Gerrit die met ons mee gingen naar de plek waar wij stonden. Later kwamen Jan, Gaby, Dominicus en Frank. We stonden drie dagen aan de Guadalupe rivier en hebben niet meer gereden. Wel veel BBQen en lekker ouwehoeren. Op zondag zijn de supermarkten gewoon open. Wij zondag-morgen even boodschappen doen, we staan om 7 voor 12 bij de kassa. Mochten we niet afrekenen omdat we bier had-den gekocht! In Texas bestaat een wet dat je niet voor 12.00 uur bier mag drinken in het openbaar en dat je het voor 12.00 uur niet mag verkopen! Dus moesten we 7 minuten wachten. Ik vroeg aan de dame achter de kassa,.... je mag het dus niet verkopen?.....nee...... maar je mag het wel weg-geven?..... ja. Geef het dan gewoon! Nee dus, maar wel gelachen. De sheriff vertelde ons later dat zij inderdaad regel-matig de kassastrookjes moes-ten controleren en als dan bleek dat op zondag iemand voor 12.00 uur bier had verkocht ze twee weken moesten zitten! We maakten we elke dag een tochtje door de rivier in een binnenband van een vrachtauto met daarin een bodem. De tocht door de "horseshoe" in de Guadalupe rivier duurde 2 uren. Hangend in het bandje met je voeten in het koude water lieten we ons meevoeren door de stroming van de Gualalupe rivier. Leuke stroomversnellingen en een koud biertje voor onderweg.
Frank
Frank en Jan kenden wij nog niet. Jan had gehoord van Frans dat wij hier afgesproken hadden en Frank was onderweg opge-pikt door Gaby en Dominicus.
Frank was gekomen met de tweede groep twee weken na ons. En dan na vier dagen onderuit in een bocht! Brak daarbij een pink en had een flinke schaafwond op zijn arm. Frank muzikant van beroep, was met die gebroken pink niet blij. Gaby en Dominicus reden vlak na het ongeval ook op deze weg. Samen huurden ze een truck waar de motoren achterin konden. Zo kon Frank ook verder maar zijn vakantie was voorbij.
Rijden kon hij natuurlijk niet met zijn verwondingen. Daarvoor kennelijk ook al niet anders was hij niet gevallen.(grapje) Hoe is het nu gekomen Frank?..... We reden lekker en ik nam die bocht echt perfect....... Perfect?....... Ja echt perfect, totdat mijn uitlaat de grond raakte en toen was het iets minder. Frank was een gezellige gozer waar we de laatste dagen ook veel plezier mee gehad hebben. Op het moment dat Frank en Gaby in Amerika aankwamen stegen de aandelen budweiser. Had ik het maar geweten dan had ik ze gekocht, of is dat nu....... voorkennis?
Jan was ook gevallen maar had weinig schade en geen letsel. Ook Jan paste in dit groepje met zijn droge humor en Urbanes imitaties.
Inladen
We zijn drie en halve week onderweg en het wordt tijd om naar Housten te gaan om de motoren weer in te laden. De laatste kilometers met 5 motoren en 7 mensen. Frank was ondertussen naar Susan gebracht (van Frans) zij zou hem en zijn kapotte motor naar Houston brengen. We voelden de luchtvochtigheid en de hitte van Housten al weer ruim voordat we er waren. Twee dagen lekker ouwehoeren met al die mensen van de Guzzi club die allemaal hun ervaringen hadden. De motoren werden weer perfect geladen en de vakantie was weer voorbij. Nog wat winkelen in Housten een stukkie vliegen naar Amsterdam en in een treintje naar huis. Nu in de trein geen gebrek aan koffie maar aan slaap, de jet leg sloeg toe.
Wij bedanken al die mensen (zeker die van de organisatie) die dit voor ons een onvergetelijke vakantie hebben gemaakt! (7000 km)
Volgend jaar gewoon Italië en natuurlijk het laatste weekje van augustus naar de motor camping bij Crest. Want dat wordt zeker in 2001 een heel bijzonder weekje! Piet wordt namelijk vijftig op 30 augustus!
Epiloog
Pech; nee. Benzineverbruik; 1: 19. Olieverbruik; 3/4 liter. Balen van; lege tank, de voorband van michelin die niet echt lekker stuurde en koelboxen. Het mooiste; Canyonlands en Arches. Genoten van; vriende-lijke Amerikanen, kampvuren en de sheriff. Toename gewicht berijder; 0 kg. waarschijnlijk door het vele zweten. Nog geknepen of geslagen door Ingeborg; nee niet echt te hard gereden. Meest gelachen om; Urbanes imitatie van Jan en de supermarkt op zondag. Respect voor; de mensen van de organisatie. Aantal gemaakte foto's; 360. Wat tegenviel; haarspeldbochten (veel te lang) dus niet lekker plat doortrekken. Amerika; geweldig om er met die dikke Italiaan te rijden. Volgende toer door Amerika; gaan wij zeker weer mee. Iets gemist: een klein beetje, Frankrijk. Het lekkerste; een steenkoud biertje na een lange warme rit! Spijt van; dat ik geen aandelen budweiser had
gekocht.
Groeten uit Roden,
Bert & Inge Wolf
|