Merhaba achterblijvers! Na ruim een half uur uit te vinden waar alle letters op dit toetsenbord zitten kan het toch wel gebeuren dat er iets misgegaan is met de tekst... Maar goed, we zitten nu lekker aan de Zwarte Zee in een cibercafe te mailen.De reis is tot nu toe goed verlopen, na tien dagen al 3500 km gereden.Vandaag dus tijd voor een hangdag.... Het eerste weekend waren we dus in Garmisch Partenkirchen met onze Duitse motorvriendjes. Slecht weer maar zeer gezellig! Na dat weekend zijn we naar Venetie gegaan. Wat hebben we daar van genoten zeg! Helaas was een gondel vaart ons veel te duur, de volgende keer dan maar? De volgende rit was naar Ancona voor de overtocht naar Griekenland. We konden gelukkig gelijk mee en sliepen aan dek in onze slaapzakjes... ( Hollanders he?) De toer door Griekenland was leuk. Onderweg ook nog een hangdag gemaakt in de buurt van de beroemde Meteora kloosters, je weet wel boven op de rotsen..(uit James Bond...) Op die camping hebben we een aantal Turkse motorrijders ontmoet waarmee we een aantal dagen hebben gereisd. Ze hebben ons fantastisch geholpen met de grensformaliteiten, dat was echt het kastje-naar-de-muur-principe... Veel militairen en stempeltjes...  Volgens mij ook een beetje corruptie....Na ruim twee en een half uur reden we richting Istanbul. Dat was daar een gekkenhuis vanwege het weekend en strandverkeer! Onze vrienden loodsten ons door Istanbul naar een camping net onder de landingsbanen van Istanbul-airport... We hebben een snelcursus turks-rijden gekregen. Het is net als of je in Parijs bent daar, maar dan ongeveer tien keer erger... Onze St. Christoffel heeft zwaar overuren gemaakt. De aanslagen van de Mohammeds lieten niet af.... In Garmisch zijn onze motoren ook nog eens door twee geestelijken gezegend dus dat zit we snor..... Turkije is heel mooi. We zitten nu aan de zwarte zee kust waar we naast de traditioneel verpakte pinguins ook zeer mooie meisjes zien met stringetjes en naveltopjes en al! Zeer veel diversiteit dus.. de Immam roept ons tevergeefs vijf keer per etmaal ter kerke. Morgen gaat de reis weer verder langs de zwarte zee kust richting het Oosten. Tegen het eind van deze week hopen we tegen de grens van Armenie te zitten. Daarna rijden we met de klok mee naar de Iraanse grens naar de berg Ararat. Of daar ook cybercafe`s zitten... Deel 2: Hallo Achterblijvers en terugkomers! Waar je al niet allemaal terecht komt als je een e-mailtje wilt verzenden! Nu zitten we in een kleine stad helemaal in het noord oosten van Türkiie waar de mannetjes het allemaal voor het zeggen hebben. In dit vreemde lokaatje stikt het van de viezerikken die naar pornoplaatjes komen kijken en meer...Maar goed, het is dus weer gelukt zo'n café te vinden. We zitten nu op 5000 km van huis, helemaal tegen de Armeense grens aan. Zoals gezegd heeft "Girl-power" hier nog veel te doen. Gisteren waren we in Erzurum wat voor Turkije het Eslpeet van de Veluwe is... De vrouwen dragen hier van die chadors en wenden hun blik af zodra je in hun ogen probeert te kijken. Andere, niet rijke vrouwen lopen in lappen gekleed met geheel hun gezicht verstopt. Het is de cultuur maar het is voor ons toch een vreemd gezicht om zo denigrerend met vrouwen om te gaan. Vaak zitten ze als lading achterop een trekker, tussen het hooi verstopt... Vreemd genoeg lopen in de stad ook heel moderne vrouwen. Ook in Erzurum zaten we een colaatje te drinken op een soort terrasje waar sommige mannen speciaal omliepen om Marian te kunnen bekijken. De reis langs de Zwarte zee is tamelijk zwaar geweest. De weg was erg slecht, soms was er zelfs helemaal geen weg.... en het was rond de 40 graden en erg druk. Kilometers maken ging niet. Drinken overigens wel.....  Soms is er een verkeers- of militaire controle waarschijnlijk om te kijken of de bestuurders wel een rijbewijs bezitten want dat vragen wij ons ten stelligste af. Zo stond ik gisteren een foto te maken van Marian voor een mooie achtergrond. In die achtergrond kwam een auto aangereden die zonder aanleiding slipte en over de kop sloeg. De inzittenden, twee opaatjes, waren gelukkig slechts lichtgewond en ons Turks streekt niet verder dan " twee thee" dus we hebben ze aan de zorg van de aanstormende vrachtwagen chauffeurs overgelaten. In de dorpjes zijn wij de attractie van de dag. Stoelen worden vrij gemaakt en thee wordt gebracht. Veelal treffen we ex-gastarbeiders die terug gekomen zijn naar Turkije. Ook zien we veel Turken die op vakantie hier zijn uit vooral Berlijn en de rest van Duitsland. Best grappig hoor! Ze zijn trots op het feit dat we hun land als vakantiebestemming gekozen hebben. Morgen gaan we naar een bezienswaardigheid in militair gebied op de grens met Armenie. Daar moeten we wat papierwerk voor laten verrichten. Daarna rijden we naar de Ararat en dat licht vlakbij Iran. Dan duiken we Koerdistan in. Het reizen gaat goed. Het is inderdaad geen standaard reis maar het geeft veel voldoening om hier zelf naartoe gereden te zijn. Hopelijk vinden we later op de reis nog een mogelijkheid verder te berichten. Güle güle Marco en Marian DL.3 Hoi allemaal, We zijn inmiddels al in onze laatste Türkiie week gekomen en we hebben intussen heel wat beleefd. De grens bij Armenië wordt zwaar bewaakt, erg vaak zijn we bij de militaire checkpoints aangehouden, al was het vaak alleen maar omdat de soldaten graag een praatje maakte over de motoren en onze reisdoelen.... In dit gebied was het landschap sterk afwisselend en in de uitgestrekte steppes zagen we veel nomaden die hun vee gedurende de zomer uit lieten. Na enkele uren rijden zagen we een enorme grote vulkaan die op Armeens gebied lag. Na enkele bochten zagen we de Ararat. De berg is ruim 5200 m hoog en voor ons al op honderd kilometer afstand te zien. We boekten een kamer n Doubaiazit. Een stoffig dorp waar het krioelde van de militairen waarschijnlijk vanwege het drielandenpunt van Iran en Armenië en dus Turkije. De kazernes lopen over van het wapentuig. Letterlijk honderden tanks en pantservoertuigen staan strijdgereed opgesteld. Vanuit dit plaatsje hebben we onder het mom van een smoesje de grens met Iran bekeken, gewoon om er eens geweest te zijn. Langs de Iraanse grens zakten we af, diep Koerdistan in. Op één dag zijn we in de zeer ontoegankelijke bergen langs twaalf checkpoints gekomen, hier was duidelijk militaire controle noodzakelijk. Helaas voor ons betekende dat we geen fotos konden maken van het toch prachtige ruige landschap. Uiteindelijk hebben we een soort jeugdherberg gevonden in Diiarbakir, de hoofdstad van Koerdistan. Hier werd ons duidelijk dat we erg dicht tegen Arabische landsgrenzen zaten. Veel werd in het Arabisch aangegeven en de kleding van de mensen was duidelijk anders dan voorheen. Vervolgens zijn we naar Sanliurfa gegaan waar Abraham zou zijn geboren. Urfa ligt in het stroomgebied van de Eufraat en de Tigris, wat in de bijbel het paradijs wordt genoemd. Echter van een paradijs was geen sprake. Veel droogte en armoede hier. We maakten nog een uitstapje naar het tegen de Syrische grens aangelegen Harran waar we in de zinderende hitte van 45 graden een bijzonder dorp hebben bezocht. Van hier uit ging de reis snel westelijk wat toerisme betekende. Iets wat we niet eerder hadden gezien. Mt. Nemrut en Capadocië zijn grote toeristische trekpleisters. De hoteliers klaagden steen en been over hun lege hotels. Al sinds de golfoorlog zijn er veel toeristen weggebleven. Ook de Koerdische zaak heeft veel onrust in de toeristen wereld gebracht. Helaas, want het is echt de moeite waard. De mensen zijn veel vriendelijker dan in het westen en het is er prachtig, ongerept en echt wel veilig. Vanaf nu reizen we naar het westen waar we via een Grieks eiland naar Athene zullen varen en dan door Italië, Oostenrijk en het zwarte woud naar huis zullen rijden. Dit was dan ook het laatste verslag dat we zullen sturen. Kom maar eens foto's kijken ! P.S. kaarten sturen was tot op heden een bijna ondoenlijke zaak. De plaatjes waar we uit konden kiezen waren van pin ups uit de jaren zestig en de kaarten die we bij het postkantoor hebben aangeboden zijn nooit aangekomen... Vandaar deze mails... geen kaarten dus deze reis.... Güle güle! Marian en Marco