Noord Thailand 2003 - Raymond de Vries en Wilma Sengers

Vanaf morgen zijn ze 5 dagen voor ons voor slechts 12 euro per motor per dag!
‘s-Avonds is Chiang Mai supergezellig. Een deel van het centrum wordt dan autovrij gemaakt en zo onstaat er een grote avondmarkt met allerlei live muziek, eetstalletjes en kraampjes met mooie kunstnijverheid. Maar het leukst vinden we de Food Market: een groot overdekt plein met heel veel eetstalletjes. Je koopt een stapel bonnetjes en gaat alle stalletjes af om allerlei lekkers te verzamelen en zo je maaltijd samen te stellen. Da’s smullen, hoor!

Dag 3: Verdwaald?
We hebben een gedetailleerde kaart van de Mae Hong Son loop op de kop kunnen tikken en tijdens het ontbijt een route uitgestippeld: via Mae Rim, Samoeng, Huai Mana, Huai Tong naar Doi Intanon N.P. en Mae Chaem. Zo’n 200 km, waarvan z’n 25 km off road. De eerste 15 km is een saai stuk snelweg, maar vanaf Mae Rim wordt het een prachtige bochtige weg , die als een soort circuit (meehellende bochten!) is aangelegd. Lekker strak asfalt en je duikt van de ene bocht in de andere; het betere heupwerk, zeg maar. Super!
a Samoeng zijn de wegwijzers alleen nog in het Thais, en daar kunnen we dus echt geen touw aan vast knopen. De basemap van Garmin helpt ons ook niet echt verder, daar staan echt alleen de grote plaatsen en wegen op. Veel vragen dus maar. De Thai zijn erg behulpzaam en staan druk ja te knikken en te wijzen, maar òf ze begrijpen onze vraag niet, òf ze zitten ons allemaal te dollen, want die eerste 8,5 km offroad weg duurt nu toch wel erg lang! Als we een uur later de tracklog naast de kaart houden, blijken we toch wel ernstig verkeerd te zitten. Deze route gaat echt het niemandsland in, dus we moeten terug. Duurt nog wel anderhalf uur eer we de goede afslag gevonden hebben; het blijkt een heel smal offroad paadje ipv de op de kaart aangegeven asfaltweg.
No chance echter dat we voor donker Mae Chaem halen. Richting Sanpatong dan maar, misschien kunnen in de buurt van Mae Wang N.P. een guesthouse vinden. Maar, nee, nergens een overnachtingsplaats te vinden; wel veel olifanten aan het werk gezien. Machtige beesten zijn dat toch! Ondertussen rijden we echt in het donker, maar gelukkig komen we steeds meer in de bewoonde wereld terecht. Uiteindelijk vinden we pas om half acht een hotel in Lamphun, wat zo’n 25 km ten zuiden van Chiang Mai ligt. Lekker opgeschoten vandaag! De motoren mogen in de garage en zelf gaan we naar het restaurant op de 5e etage voor een grande boeuf. Superlekker gegeten en dat maakt alles weer goed.

 
Dag 4: Nog meer superbochten
Vandaag een minder ambtieuse route: Chompton, Doi Inthanon N.P., Mae Chaem en Khun Yuam. Superbochtig gebied weer. Maar het blijft uitkijken, want de circuitbochten liggen soms onverwacht vol potholes of grind. Het gebied is duidelijk toeristischer. Alles wordt ook in westerse letters aangegeven en ook aan resorts en guesthouses geen gebrek. Er kan dus weinig fout gaan vandaag. Alleen eten bestellen blijft spannend, maar kijken in de pannen en aanwijzen werkt overal.
Er zijn veel watervallen in dit gebied en we bekijken er twee: de Mae Klang en de Vat Chirathan. De laatste heeft een behoorlijk hoogteverschil en verneveld heel sterk; maar niet te lang blijven kijken, anders worden we doornat. 
Doi Inthanon is de hoogste berg van Thailand: 2565 meter. De top ligt vandaag echter in de mist, dus die laten we voor wat het is. Rond vieren komen we in Khum Yaem aan en we vinden het welletjes voor vandaag. Ban Farang wordt ons onderkomen: een hele sfeervolle plek met mooie bungalowtjes en een gezellig restaurant. Van de eigenaresse krijg ik nog een basiscursus Thais, zodat ik nu overal wat te eten en drinken kan bestellen en daarna kan zeggen dat het erg lekker was. Altijd handig!

Dag 5: Longnecks
Het plan voor vandaag is naar het 60 km verderop gelegen Mae Hong Son te gaan, onze bagage daar in een guesthouse te droppen en daarna naar Noi Soi te rijden, een Paduang Village, oftewel een vluchtingen dorp van Karen (longnecks) uit Birma.
De route staat op de kaart als een vrij rechte weg aangegeven, maar we kunnen weer van de ene bocht in de andere duiken. Ik ben lekker aan het stiften (op de asfaltwegen rijdt de AX1 toch lekkerder dan de XLR) en heb geen zin om op Ray te wachten, die alweer stopt voor een foto.

Ik ga lekker vooruit met het idee om bij de eerste benzinepomp in Mae Hong Son te wachten, want we moeten toch tanken. Zo gedacht, zo gedaan. Ik scheur dus lekker naar Mae Hong Son, tank vol en zet mijn motor goed in het zicht. Loop nog even terug om wat te drinken te kopen (hoogstwaarschijnlijk kwam Ray toen net langs zonder opzij te kijken) en installeer me in het gras. En dat duurt en dat duurt maar. Toch maar doorrijden naar het geplande guesthouse in de hoop dat Ray de naam onthouden heeft. En jawel, Ray blijkt al ingecheckt te hebben en is nu op zoek naar mij! We zijn weer lekker bezig….
Even naar zijn mobieltje bellen dan maar, maar zelfs dat blijkt niet eenvoudig. Niemand weet nl. hoe je naar Nederland moet bellen (0031 werkt hier niet) en het duurt 3 kwartier voor ik hem te pakken heb (001-31!). Ray zit alweer in het guesthouse en is flink over de pis (het is natuurlijk nooit zijn fout). Hij bleek bij het 2e pompstation getankt te hebben; jammer toch dat onze logica zo anders in elkaar steekt! Maar goed, na een heerlijke lunch zijn de gemoederen weer wat bedaard en kunnen we op weg naar Noi Soi.
Na een half uur begint het zachtjes te regenen en van lieverlee steeds harder. Fijn hoor, zo’n potje! De laatste 14 km is offroad weg en dat is een behoorlijke modderpoel geworden. Flink glibberen dus, maar we komen zonder brokken in Noi Soi aan. Het valt nu echt met bakken uit de hemel, maar gelukkig kunnen we schuilen in een eettentje. Na een kwartier klaart het op en kunnen we, na het kopen van een ticket, het dorp binnen lopen. 
e Karenvrouwen zijn gevlucht uit Myanmar (Birma) vanwege de onderdrukking door het militaire regime en de armoede. In dit dorp verdienen ze hun geld met het verkopen van snuisterijen en een klein gedeelte uit de tickets. Ze vinden het niet erg om op de foto te gaan; ze zien dit als hun werk en hebben het hier veel beter als in hun vaderland. 
De vrouwen en meisjes zien er prachtig uit, heel kleurrijk en Ray kan niet stoppen met foto’s maken. We zijn de enige bezoekers en ze trekken zich weinig van ons aan. Het is toch wel heel bijzonder om ze zo te zien in hun dagelijkse leven.
Nu hebben we de stelregel dat we altijd iets kopen bij mensen waar we foto’s van maken; ik kom dan ook met een tas vol spulletjes het dorp uit. Zo hebben niet allen wij, maar ook zij een goede middag!
Nu het weer opgeklaard is, kunnen we op de terugweg meer van het uitzicht genieten. Prachtige vergezichten over de rijstvelden met wat mistflarden in de heuvels. Mooi!

Dag 6: Zwavel en olifanten
Ook de weg van Mae Hong Son naar Pai blijkt weer zo’n superbochtig racecircuit. Echt de natte droom van elke motorrijder. Af en toe een stopje voor een foto, wat drinken, benzinepompje (het echte handwerk hier), wat eten en vooral bochten, vėėl bochten.
In Pai kiezen we een van de bungalowtjes bij Spa Exotic Home. Die liggen in een prachtig aangelegde tuin met 12 bathtubs met warm mineraalwater. Ons bungalowtje heeft ook zo’n bathtub, maar ik kies er een buiten in het zonnetje en neem een boek mee. Mmmm, stinkt wel en beetje naar zwavel…
Hierna maken we een ommetje naar Pai Elephant Camp Tours. Twee olifanten staan daar lekker bamboe op te peuzelen. Wat een gave beesten zijn dat toch. Voor 25 eurocent koop ik een tros bananen om ze te kunnen voeren. Ze snuiven met hun slurven enthousiast de bananenlucht op (klinkt als een stofzuigerslang) en slaan ze met schil en al naar binnen.

 
We kunnen het toch niet laten om een ritje op de rug van Nam Koi naar en door de rivier te maken. Schommelt toch flink zo’n beest; je voelt ook echt haar ruggewervels onder je heen en weer schuiven. De temmer zit op haar kop en maakt heel de tijd geluidjes om Nam Koi stil of juist op gang te krijgen. Indrukwekkend dat ze zo’n groot beest kunnen laten gehoorzamen. De temmer spreekt weinig engels, maar kan heel plastisch uitbeelden waarom de olifant soms zand eet (tegen obstipatie dus). Erg gelachen.
Het landschap is, zeker zo tijdens de zonsondergang, prachtig en al met al is het, ondanks het hoge toeristische gehalte toch een bijzondere ervaring.
Het koelt hier ‘s-avonds erg af en Ray laat de kans niet gaan om de open haard van Spa Exotic Home aan te steken. We schuiven twee fauteuils en een potje bier en thee bij en met een goed boek is het helemaal compleet.

Dag 7: Sticky mud
Het wordt eentonig, het is alweer een bochtig traject vandaag. In het begin is het asfalt net kroepoek, maar later op de dag wordt het het weer behoorlijk strak. We genieten met volle teugen van onze laatste motordag.

Als afsluiter besluiten we nog een stukje off road te doen bij de Moftra waterval. Volgens de kaart zo’n 25 km goede ‘all weather’ dirtroad, maar dat blijkt vies tegen te vallen. Vol scheuren en gaten en regelmatig heel modderig; van die sticky mud, waarvan je banden meteen vol zitten. Vooral die van mij natuurlijk, maar dat zijn dan ook geen noppen banden. Ik heb heel wat angstige momenten; zo’n modderige steile helling is voor mij niet echt een pretje, maar eigenlijk gaat alles goed. Eenmaal op het asfalt krijg ik sterk de neiging om de paus na te doen, maar ik weet me in te houden.

We leveren de motoren weer in bij Dang Bike Hire en terwijl Ray zijn GPS demonteert, regel ik bij een hotelletje dat we voor 1 euro p.p. kunnen douchen en onze bagage een paar uur kunnen droppen. Zo hebben we precies de tijd om lekker op de Food Market te kunnen eten en keurig op tijd in de VIP bus naar Bangkok te stappen.

Dag 8: Bussen en chinese tempels
We hebben wel 3 bussen nodig om in Chantaburi te komen. Blijkbaar stoppen hier weinig toeristen, want mijn rugzak wordt al bijna in een volgende bus gegooid op weg naar Ko Chang. Nu willen wij daar inderdaad heen, maar niet vandaag. Wij kunnen even geen bus meer zien. We vinden een hotel met airco. Geen overbodige luxe hier, want het is hier veel warmer dan in het koele noorden. We zitten nu vlak bij de grens met Cambodja en Chantaburi is beroemd om zijn edelstenenhandel met Cambodja. Ook zijn hier enkele kitscherige Chinese tempels te vinden en een Franse (!) kathedraal. Wij zijn meer op zoek naar eten, maar een restaurantje is nergens te vinden. Eetstalletjes zijn er genoeg, dus we schuiven maar ergens op straat aan. Dat kan je hier veilig doen; ze werken heel schoon en de omloop is hoog, dus smullen maar.

Dag 9 t/m 13: tropisch eiland
We blijven een aantal dagen op Ko Chang, het op 1 na grootste eiland van Thailand. 70% van het eiland bestaat uit regenwoud; erg ondoordringbaar en daarom goed bewaard gebleven. De kuststrook is echter behoorlijk toeristisch, zeker rond Oud en Nieuw als ook de Thai zelf vakantie vieren. 
We hebben hier afgesproken met onze vrienden Annelies en Wim en vermaken ons hier prima. We hebben een simpel bungalowtje aan het strand en verdrijven de tijd met hangen aan het strand, kokosnootje lurken, een beetje zwemmen, een dagje duiken, met een brommer over het eiland scheuren en dom lullen, vėėl dom lullen.

Dag 14: de finale
Dit wordt weer een reisdagje: een pick-up, bootreis, minibusje, bus en taxi zijn nodig om weer in Bankok te geraken. Daar slaan we nog wat cd’s en mooie kussens in en dan vliegen we weer richting koud winterweer….

Beste reistijd
Het droge seizoen loopt in Noord Thailand van half november tot mei, maar zelfs dan kan je wat regenbuien verwachten. Overdag is de temperatuur aangenaam, maar ‘s-avonds heb je wel een dikke trui nodig.

Wegenkaarten
Wij gebruikten ‘MAE HONG SON the loop’ 1:375,000 van the Golden Triangle Rider 

Internetsites
www.gt-rider.com (echt een geweldige motorsite over Noord Thailand, met toertips, routes, info over te huren motoren, grensovergangen etc.)
www.pbase.com/shelby/thailand_2003 (meer foto’s van deze tocht)