Finland - Noorwegen 2003

- Geert Weggemans
Reisverslag zomervakantie 2003, via ferry Rostock-Tallin-Helsinki naar Finland, vervolgens door Finland naar de Russisch-Noorse grens bij Jacobselv, en de Noorse kust via de Noorkaap, Senya, Lofoten terug naar het zuiden.

 
Evenals de gereden route, is het verslag wat langer geworden dan vooraf gepland....

Het zuiden van Finland is zoals meerdere mensen al waarschuwden, niet echt afwisselend, oneindig lange bossen en meren, en de doorgaande wegen zijn meestal breed, recht en saai. Maar zodra je de iets kleinere wegen opgaat wordt het toch leuk, meer bochten, stukken gravel en een opeenvolging van ansichtkaart-achtige doorkijkjes over de honderden meren.
Ik kan me voorstellen dat met koud en nat weer de hoeveelheid water waar je toch niet meer mee kan dan nog natter en kouder worden niet echt helpt, maar rijd je er zoals wij rond met strak blauwe lucht en temperaturen rond de 30 dan is deze hoeveelheid zwemwater een uitkomst! De eerste week door Finland naar het noorden hebben we steeds in de middag de tent opgezet ergens aan een meertje en zijn de rest van de dag/avond blijven afkoelen in en rond het water... best vol te houden!
Zeker omdat we niet of nauwelijks last hebben gehad van muggen, waar iedereen ons voor had gewaarschuwd; pas in noord-Noorwegen kwamen we erachter wat ze hiermee bedoelden... Grofweg liep de route vanaf Helsinki via Lahti zo'n 500km noordelijk door het binnenland, en vandaar noordwestelijk richting kop van de Botnische golf, waar we de grote doorgaande route via Rovaniemi over de poolcircel namen naar Ivalo. Na Ivalo in Inari het Samen-museum bezocht (erg mooi!) en westelijk langs het meer over de 971 richting Kirkenes aangehouden. Deze route door Lapland is prachtig, een mooie bochtige weg langs het meer, door een gebied met hier en daar een klein uitgestorven dorpje, zandduinen, prachtige plekken om je tentje neer te zetten, en nog mooiere vergezichten over het arctische landschap met al zijn kleine ver uitelkaar staande dennen en berken.
En natuurlijk de overal aanwezige rondlummelende rendieren.
Na de grens met Noorwegen zijn we oostelijk gegaan, en via Kirkenes naar Grense Jakopselv gegaan.
Op deze route langs wat militaire installaties kom je nogal wat info en waarschuwingsborden tegen die je het idee geven dat het ijzeren gordijn nog steeds staat; niet fotograferen, op veel stukken verboden te stoppen, en vooral geen obscene gebaren maken naar de Russische militairen aan de andere kant van de Grens. Zo'n 40 km oostelijk van Kirkenes gaat de weg over in een gravelpad langs de Jakopselv-rivier die hier de grens aangeeft, en na zo'n 10 km eindigd deze weg in een baai met wit zandstrand tussen hoge steile kliffen aan de Barentszee, met uitzicht op de Russische observatietorens enkele tientallen meters verderop. Misschien door de combinatie van het nog steeds prachtige weer en de groep witte walvissen pal voor de kust was dit 1 van de mooiste plekken die ik ooit heb gezien!!!
Rond 17:00 terug in Kirkenes besloten we om nog een stukje door te rijden richting westen over de E6 en vanaf Tana de 98 tot we een leuke camping tegenkwamen, maar 200km en 3 caravan-stallingen verder besloten we om toch maar het eerste beste plekje te benutten, een kamping in Ilfjord, een waar muggenparadijs in de bossen.... Slechte planning; ipv in Kirkenes even inkopen te hebben gedaan gingen we ervanuit dat we na niet al te lange tijd wel iets zouden tegenkomen waar we konden kamperen en een hapje eten, maar helaas was er weinig te vinden langs deze (nog) niet toeristische route. Volgend jaar toch maar op tijd de voedsel en watervoorraad aanvullen en wildkamperen; daarvoor waren plekken te over! Over de 98 zijn we verder gereden naar Lakselv, een hele mooie route langs de fjorden en over twee woeste hoogvlaktes; een aanrader!
Vanwege het nog steeds zonnige weer besloten we om toch maar een bezoekje aan de Noordkaap te brengen ipv bij Rustenes al zuidelijk te gaan. Totaan de tunnel bleef het weer goed en reden we lekker in zomerpak zonder voering met alle ventilatiemogelijkheden open; de tunnel (280 meter onder zee) was dan ook een verfrissend geheel; en de dikke regenwolken erna maakte de koude verrassing compleet. Met zo'n 5 meter zicht doorgereden naar een kamping met een vrije hut om op te warmen en drogen.
De volgende dag was het bewolkt maar droog, dus toch maar doorgereden naar de kaap zelf en een uurtje of wat gewandeld met uitzicht over kale rotsen en een gladgestreken zee... toch wel echt het einde-van-de-wereld beeld dat bij deze plek past... 's Middags over de 69 en de 6 begonnen aan de terugreis; we hadden nog 3 weken de tijd en het weer in het noorden was volgens de kranten beter dan zuidelijk van de poolcircel, dus besloten we om rustigaan te doen, en bij eventueel tijdgebrek in de laatste week door te steken naar Zweden om wat sneller terug te rijden. We hadden alleen de boot heen van Rostock-Tallin-Helsinki geboekt en de terugroute opengelaten. Na een zijsprongetje richting Hammerfest om de brug bij Kvalsund te bekijken 's avonds de tent opgezet net boven Alta, waar ik 13 jaar eerder al eens had gestaan en erg goede herinneringen had aan de gretig bijtende zeeforellen in het riviertje naast de tent.. Helaas waren deze of allemaal al gevangen of met vakantie. Dus toch maar het stadje ingewandeld om een alternatief avondeten te halen bij een supermarkt. Vanaf Alta de e6 zuidelijk genomen, met een zijsprongetje naar Oxfjord, een 40km lange doodlopende weg langs zo'n beetje het mooiste fjord dat ik ooit gezien heb; een groen dal met rood en geel geverfde vissershuisjes aan door de gletsjer turkoise gekleurd zeewater en zwarte rotsen met daarop een felwitte en soms blauwe ijslaag... Enige minpuntje was de erg gladde, 5 km lange 1 auto brede tunnel. Na een stop op een passingplace om een tegenligger te laten passeren met enig geglibber en geglij en een pacemaker in een standje hoger weer in het juiste spoor weten te komen...
Vervolgens de E6 afgezakt tot Olderdalen waar we het pontje namen naar Lynseidet, waar ik met mijn zusje had afgesproken die met vriend en nog enekele bekenden via Zweden naar de Noordkaap waren gereden . Echter in Lynseidet aangekomen geen teken van een camping... Na wat getwijfel besloten om richting Tromso aan te houden en varrassing, na 300 meter stonden er op een graslandje in het dorp inderdaad 4 motoren en wat tenten. De camping bleek enkele jaren geleden te zijn opgeheven, maar de hoteleigenaar vond het prima wanneer we daar kampeerden en binnen het sanitair gebruikten. De aanlegstijger van de veerpont bleek een prima visstek en na een uurtje had ik 3 aardige kabeljauwen te pakken die we 's avonds boven een vuurtje hebben geroosterd.
Vanaf Lyngseidet een dagje meegereden met zuslief en aanhang naar Senja, vanwaar ze de volgende dag wilden oversteken naar Andelsnes op de Vesteralan. Een mooie route, zeker op Senja zelf; ik snap nu waarom ze het het sprookjeseiland noemen. Na een bijna slapeloos nachtje in de storm en de regen bij Gryllefjord waar we wild kampeerden langs een doodlopend landweggetje pal aan de kust onder een afbrokkelende rots afscheid genomen van de anderen en weer richting noorden gegaan waar ik het volgende weekend het Pittbultreffen wilde bezoeken. Op de zonnige picknickstop na langs de 858 richting Vikran/Tromso regende het de hele dag, dus 's avonds een hutje genomen in de buurt van Oldervik. Jammer zo'n hele dag regen, maar ruimschoots goedgemaakt door het zien van 3 zee-arenden die tijdens onze picknickstop boven ons circelden.. Kan me goed voorstellen dat de Noren deze beesten "vliegende keukendeuren" noemen... Van Oldervik terug naar Tromso (een tunnel met daarin een rotonde, had ik nog niet eerder meegemaakt!), met steeds beter wordend weer, vervolgens de e8/e6 noord tot Skibotn waar we een nachtje kampeerden in een waar off-road-paradijs; bos met kilometers zandpaden en waterpartijen pal aan zee, en aan alle noppensporen te zien veel gebruikt door zandliefhebbers. Balen dat ik geen noppen had, maar een setje wegbanden waarvan de achterband bezig was aan zijn laatste milimeter... Zaterdags naar de andere kant van het fjord gereden richting Lyngseidet voor het treffen waar we begroet werden door twee mede MTC Holland leden die de dag ervoor al waren aangekomen na een paar dagen kilomers vreten door Denemarken en Zweden. Het treffen was echt Noors; 9 van de 10 deelnemers waren in de middag al te dronken om meer te kunnen ondernemen dan in de zon liggen en over tenten struikelend rond te dolen op zoek naar nog meer en nog sterkere drank. Op zich leuk, kampvuurtje, BBQ, treffenspelletjes, en een bandje dat om 12 uur 's nachts in het zonnetje begon met zijn "optreden"., maar op 1 of andere manier is het toch niet zo mijn wereld (meer). Wel enkele leuke gesprekken met wat mensen die ik eerdere jaren in het noorden had leren kennen en weer een lading tips gekregen voor mooie wandel/vaar/on/offroad routes, kampeerplekken, visplekken, vis-bewaartechnieken ect. ect. en een toch wel aparte motorclub ontmoet... van Spitsbergen... Zondag samen met Theo en Leen de e6 een stukje afgezakt tot net boven Narvik en vandaar de Vesteralen opgereden. De e6 is hier bocht na bocht en was uitzonderlijk rustig, dus geen straf om te rijden, op de steeds langer wordende stukken met snelheidsbeperking tot 60kmh. En gezien de Noorse boetes een te raden om je daar aan te houden. Omdat het weer goed bleef; weinig bewolking en steeds warmer, leek het toch de moeite waard om de langere route via de Lofoten te nemen; De eerste keer dat ik die reed in 95 hadden we dikke laaghangende bewolking waardoor er veel van de schoonheid van deze eilanden verborgen bleef; in 01 had ik 3 dagen strak blauw en zonnig waardoor de extra moeite en kosten van de veerboten ruimschoots werden beloond. Dus van Melbu op de Vesteralen de pont naar Fiskebol op de Lofoten genomen waar we 20 minuten later aankwamen in, jawel, een echte Noorse hoosbui! De veerpont was dusdanig wild dat Theo's 1150gs over de zijstandaard was gekieperd, maar na een noodreparatie met wat ducktape zijn we westelijk gegaan over een onverharde weg van 30km naar Laukvika waar we vrij nat en met nogal smerige motoren aankwamen en direct een hut hebben genomen. Erg jammer van al die regen, want dit is een van de mooiste stukken kust die ik ooit heb gezien/gereden. 's Avond begin het boven zee op te klaren en gewapend met hengel en kamera zijn we tot een uurtje of 1 in het haventje geweest om wat te vissen en de "zonsondergang" te bekijken. Een verrassing was de zee-otter die in het havenje rondzwom en speelde.
De volgende ochtend was het droog en al bijna wolkenloos, en na afscheid genomen te hebben van Theo en Leen die het weer niet vertrouwden en zo snel mogelijk terug wilden naar het vasteland en Zweden, zijn we doorgereden naar het Loftr Vikingmuseum in Borg. Dit is een replica van een aldaar opgegraven langhuis dat aan de hand van vondsten uit de Vikingperiode door geheel Scandinavie werk weer is ingericht zoals met nu denkt dat het er heeft uitgezien, compleet met vergaderruimte, stallen, keuken, weefgetouwen, leerlooierij ect ect. Erg mooi om te zien en erg vriendelijke mensen. Ook de in het nabij gelegen meer dobberende replica van een vikingschip is de wandeling zeker waard! Helaas waren we nogal laat in de middag, vroeger op de dag is het mogelijk om zelf aan de roeiriemen plaats te nemen om een rondje te varen. Of dit met of zonder zweepgebruik is vermelde de folder niet... Van Borg doorgereden naar Nusfjord, een tot vakantiehutten omgebouwd vissersdorpje in een natuurlijke haven. Erg mooi om te zien en verbazingwekkend al die loodsen vol met stokvis. Ik vraag me nog steeds af aan wie ze dat denken te verkopen; ooit op ijsland een keer geprobeerd, zo'n gedroogde vis, maar eerlijk gezegd denk ik dat mijn sandalen malser zijn. En lekkerder ruiken... Gekampeerd in Skagen aan de westkust net boven Ramberg. Grote ronde baai met wit zandstrand en een goed campingveld in de duinen pal een zee. En door de strakblauwe lucht en vrij zicht op het westen een goede plek om de zon te zien ondergaan om 1:00 's nachts en om 2:30 weer te zien opkomen...
Na Ramberg via de brug naar het zuidelijkste berijdbare en mooiste eiland doorgereden waar we na een wandelingetje door Å i Lofoten de veerboot van Moskenes naar Bodø namen. Deze 3 uur durende overtocht was een soort minicruise; de motor stond veilig vastgesjord in het ruim, het was nog steeds strakblauw en bijna windstil, een spiegelgladde zee een een pracht uitzicht op de Lofoten en de bergen bij Bodø. 20 km landinwaarts van Bodø afgeslagen naar het zuiden over de RV17 richting Saltstraumen, 's werelds sterkste getijdestroom en een van Noorwegens beste visplekken... Helaas beet er alleen vaar spul van sardientjesgrootte, dus moesten we ons behelpen met wat er over was gebleven van de laatste vangst op de Lofoten. Omdat ik 2 jaar eerder de 17 al was afgezakt van Straumen tot Mosjøen zijn we nu via Fauske de e6 opgegaan en deze zuidelijk gereden, over de poolcircel tot net onder Mosjøen. "Gedwongen" door het mooie weer vroeg in de middag gestopt bij een kamping een een meer en voor de verandering weer eens een middagje zwemmend dioorgebracht. De volgende dag weer de e6 op richting Mosjøen en nog wel nog even gestopt bij de Laksfossen, de "zalmwaterval" die zijn naam dit keer eer aandeed; tientallen zalmen die zich een weg omhoog probeerden te vechten, en soms metershoog boven het kolkende water uispringen. Alsof je midden in een natuurfilm zit!
 
Zuidelijk van Mosjøen afgeslagen richting kust en de kustweg RV 17 en gekampeerd bij Torghatten, een nogal aparte rots met een gat erdoorheen van 35 meter hoog en 16 meter lang. Deze ligt 12 km westelijk van Brunnøysund en aan de voet van de rots is een prima kamping met een goede zwem en wandelmogelijkheden. In een halfuurtje kun je naar het gat in de rots klimmen en na weer een halfuurtje uitpuffen van dat geklauter via een makkelijker pad weer naar beneden... En het water in de baai achter de camping is warm genoeg en bij vloed diep genoeg voor een verfrissende duik!

Van Brunnøysund de 17 verder afgezakt naar Namsos, en westelijk van Trondheim blijven rijden; rond Trondheim vind ik zelf 1 van de meest oninteressante landschappen om doorheen te rijden in Noorwegen; brede, vaak volgebouwde dalen met weinig niet in cultuur gebracht land, lage bergen en weinig uitdagende wegen. Een dagje volhouden dus en doorrijden. Net onder Trondheim de pont genomen naar Flak en bij gebrek aan een leuke kamping de 39 opgegaan richting Andelsnes. Rond 11:00 en met 550km op de dagteller sinds de laatste tankstop 's morgens toch een "acceptabele" kamping gevonden aan een fjord net boven Halsa. Voordeel van deze late rit was dat we het laatste uur in de schemering over totaal verlaten wegen reden en vrij veel herten zagen. De volgende mrogen opgestaan en naast de kamping even gevist; het werd vloed en onder een brug stroomde het water met nogal wat geweld naar binnen; een prima plek om ff te proberen. Een makreel en kabeljauw later opgepakt en doorgereden naar Liabo, waar de orka Keiko uit de film "Free Willy" tegenwoordig vertoefd. Na te zijn uitgezet bij IJsland is hij met een school wilde orka's meegegaan naar het Halsafjord en heeft daar toch weer het menselijke gezelschap verkozen boven zijn soortgenoten. Tot de wilde orka's midden augustus achter de haringscholen aan het fjord inkomen houden ze Keiko in een baai achter netten; een soort openluchtdolfinaruim in the middle of nowhere, maar dan zonder al te veel spektakel. Een kartonnen bordje "P Keike" onderaan de gravelweg naar het water was de enige verwijzing die we zagen naar dit gebeuren. Wel mooi om zo'n beest in keer in het echt te zien, al was het dan een erg tamme en mensvriendelijke uitvoering die zich 5 minuten voor zijn voedertijd aan de steiger meldde en zichzelf daarna als een soort meertons-schoothondje op zijn rug draaide om zich te laten kroelen door zijn verzorgers...

Van Liabo was het nog 10 kilometer naar de veerpont Halsa-Kanastraum, en in Kanestraum had ik die avond afgesproken mijn mijn broer+zoontje (1150gs)+vrouw (f650). Net na de pont kwamen ze me tegemoed rijden, het bleek dat ik de afslag naar de afgesproken kamping al voorbij was. Aardige timing... Gezamelijk teruggereden en de 10 kilometer lange gravelweg naar de kamping overwonnen. Overwonnen, daar mijn achterband nu in op het middenvlak geen profiel meer had en de weg nogal nat was na een regenbui en het weggetje met nogal wat bochten redelijk stijl bergop en af ging richting kamping. Omdat het de volgende dag nogal plensde, besloten we, voor het eerst deze vakantie, om een motorloos dagje te houden. 's middags alleen even in de stromende regen 20 km heen - weer gereden/gegleden naar een supermarktje voor wat broodnodigheden. (verklein je een supermarkt door er "je" achter te zetten of door "super" weg te laten of te vervangen door iets anders??) De rest van de dag lezend in en rond de tent doorgebracht.

Harm, Erna en Martijn wilden de volgende dag (dinsdag) door richting Geiranger, en daar dit voor ons aardig op de route lag, en het niet te ver rijden was gaf dat ons de tijd om nog even via Molde te rijden om te kijken of daar ergens een nieuwe achterband te krijgen was en of we voor vrijdag of zaterdag een boot konden boeken naar of Denemarken of Duitsland. Beide motorzaken hadden wel de juiste banden op voorraad, echter geen aparatuur om een gs-wiel uit te balanceren. Een banden/autoruiten bedrijfje buiten het dorp gelukkig wel; een Tourance voor NOK 1100,- , 125 eurotjes... Niet gek voor dat dure Noorwegen. Intussen had Karin bij een reisburautje een hut weten te reserveren op de boot Oslo- Kiel voor vrijdag, dus konden we voorzien van een nieuwe achterband ook het laatste stuk route gaan plannen en rijden. Aan het einde van de middag aangekomen in een strak blauw en zonnig Geiranger, tent opgezet en meteen richting steiger van de veerpont om wat avondeten uit het water te halen. Een deel van de vangst gebakken en de rest gerookt om als lunch voor de volgende dag te gebruiken.

's Morgens afscheid genomen van mijn familie, die nog een paar daagjes langer de tijd hadden en richting Lom gereden. Karin vond vorig jaar de Gammle Strynveijen 1 van de mooiste dingen van de vakantie en wilde deze graag nog eens rijden, dus bovenaan de hoofdweg niet linksaf naar Lom gegaan, maar even rechts bergaf richting Stryn en na een paar kilometer en enkele tunnels links de 258 opgegaan. De is prachtig; eerst een stuk verharde weg tot bij het zomerskigebied, en van daar een aardig stuk onverharde weg totaan de hoofdweg Stryn - Lom.. Een aanrader! 20 km na Lom de 51 opgegaan naar het zuiden, door het oostelijk deel van de Jotunheimen, over Randsverk en Breitostolen naar Fagernes waar ik me een kleine kamping aan het meer wist te herinneren. Langs de 51 zijn enkele mooie nieuwe campings gekomen, "Fjellkamps" geheten, en niet echt geschikt voor grote caravans en campers; ideaal voor motorrijders met tentjes dus, en alvast toegevoegd aan het verlanglijstje voor de komende jaren!

Vanaf Fagerness wordt het landschap minder ruig, een beetje Sauerlandachtig, maar met wat meer water, maar toch een stuk minder interessant dan de bergen en fjorden. Via wat kleinere binnenwegen oostelijk gegaan tot Dokka, en vandaar zuidelijk richting Honefos. Onderweg nog een picknick/zwemstop gemaakt aan het meer, en aan het einde van de middag aangekomen op de laatste kamping voor deze vakantie, in Ulsvika, 35km van de veerhaven in Oslo. Omdat we geen puf meer hadden om de tent op te zetten in de warmte een hutje hgehuurd, en de rest van de dag in en bij het meer doorgebracht. Een wat vollere camping dan de anderen die we hadden deze vakantie, met een hoop vaste staplaatsen van gezinnen uit Oslo, maar gezien de korte rijafstand naar de boot en het lekkere zwemwater toch een goede stop voor de laatste dag.

Vrijdag rustigaan opgepakt; altijd weer even nadenken wat je wel en niet meer nodig hebt op de boot en de laatste autobaandag in Duitsland; wat extra spanriemen voor op de boot, boeken, truien en etenswaren in de rugzak en tanktas, de kook en visspullen verplaatst naar de koffers en zijtassen. In de haven aangekomen mochten de motoren als eertste aan boord, vanaf het inrijdek twee dekken naar beneden in een aparte ruimte met genoeg vastsjormogelijkheden. Erg prettig om voor ieder ander al je hut te kunnen vinden, inruimen en douchen, en al met een biertje aan dek te zitten terwijl de rest nog in de brandende zon staat te wachten op de parkeerplaats.. minder prettig is dat je daardoor ook als laatste van boord gaat in Kiel en dus vrij land in een nogal warm ruim staat te wachten. Zaterdag om 11:15 de boot afgereden en even volgetankt, en op wat file na bij de Elbetunnel geen echt oponthoud gehad, zodat we na een afkoel/drinkstop bij Bremen en een tankstop bij Dortmund om 17:15 thuis aankwamen, na 4 weken en 8000km en met al een hoop plannen voor een volgende vakantie richting noorden.

Meer foto's van deze vakantie....